月夜見界
Serie TV
Odcinki anime Sailor Moon po raz pierwszy były wyemitowane w Japonii od 7 marca 1992 r. do 8 lutego 1997 r., w Polsce zaś od 6/7 września 1995 do 6/7 sierpnia 1997 [emisja popołudniowa/emisja poranna]. Ich całokształt możemy podzielić na pięć fabularnie odrębnych serii.
- Bishōjo Senshi Sailor Moon [jp. 美少女戦士セーラームーン Bishōjo Senshi Sērā Mūn] — składa się z odcinków 1–46 oraz odpowiada pierwszej serii mangi. Premierowa emisja w TV Asahi trwała od 7 marca 1992 r. do 27 lutego 1993 r. W odróżnieniu od następnych nie nadano specjalnej nazwy dla tej serii. Żeby się odnieść do konkretnie pierwszej serii, a nie całego anime, w środowisku fanowskim został ukuty termin Classic. W literaturze japońskiej możemy także spotkać wyraz 無印 mujirushi, co po prostu oznacza „oznakowania brak”. W odniesieniu do pierwszej serii anime w tekstach stosowane mogą być następujące skróty: SM Classic, Classic, SM C, C.
- Bishōjo Senshi Sailor Moon R [jp. 美少女戦士セーラームーンＲ Bishōjo Senshi Sērā Mūn Āru] — składa się z odcinków 47–89 oraz odpowiada drugiej serii mangi. Premierowa emisja w TV Asahi trwała od 6 marca 1993 r. do 12 marca 1994 r. Zgodnie z książeczką, dołączoną do albumu „Memorial Song Box”, litera R oznacza zarówno Return, jak i Romance. Zdaniem autora niniejszego opracowania można owe znaczenia odpowiednio przydzielić pierwszej oraz drugiej częściom serii. W odniesieniu do drugiej serii anime w tekstach stosowane mogą być następujące skróty: SM Return/Romance, Return/Romance, SM R, R, R-ka.
- Bishōjo Senshi Sailor Moon S [jp. 美少女戦士セーラームーンＳ Bishōjo Senshi Sērā Mūn Sūpā] — składa się z odcinków 90–127 oraz odpowiada trzeciej serii mangi. Premierowa emisja w TV Asahi trwała od 19 marca 1994 r. do 25 lutego 1995 r. Litera S podczas animacji zapowiadających początek bądź koniec reklamy wymawiana jest jako Super. W odniesieniu do trzeciej serii anime w tekstach stosowane mogą być następujące skróty: SM Super, Super, SM S, S, S-ka.
- Bishōjo Senshi Sailor Moon SuperS [jp. 美少女戦士セーラームーンＳｕｐｅｒＳ Bishōjo Senshi Sērāmūn Sūpāzu] — składa się z odcinków 128–166 (+ odcinek specjalny) oraz odpowiada czwartej serii mangi. Premierowa emisja w TV Asahi trwała od 4 marca 1995 r. do 2 lutego 1996 r. Wyraz SuperS podczas animacji zapowiadających początek bądź koniec reklamy wymawiany jest jako [súːpāzŭ], co oznacza, iż druga litera S wskazuje na liczbę mnogą (pomijamy tutaj kwestie poprawności gramatycznej). W odniesieniu do czwartej serii anime w tekstach stosowane mogą być następujące skróty: SM SuperS, SuperS, SM SS, SS, SS-ka.
- Bishōjo Senshi Sailor Moon Sailor Stars [jp. 美少女戦士セーラームーンセーラースターズ Bishōjo Senshi Sērā Mūn Sērā Sutāzu] — składa się z odcinków 167–200 oraz odpowiada piątej serii mangi. Premierowa emisja w TV Asahi trwała od 9 marca 1996 r. do 8 lutego 1997 r. To jedyna seria, której nazwa (Sailor Stars) nie jest w jakikolwiek sposób zmodyfikowana. W odniesieniu do piątej serii anime w tekstach stosowane mogą być następujące skróty: SM Sailor Stars, Sailor Stars, SM Stars, Stars, Starsy.
Poniżej znajdują się analizę akcji, postaci i wątków wszystkich pięciu serii, co siłą rzeczy zawiera masę spoilerów.
Tytuły odcinków są w kilku wersjach językowych. Polskie oraz angielskie nazwy są nieoficjalnym tłumaczeniem japońskich. Z kolei rubryka „data emisji” wskazuje premierową emisję odcinka w japońskiej telewizji. Jeśli kogoś interesują daty ukazania się samych DVD-ków, to odsyłamy do stosownej podstrony.
O dostępności streszczenia danego odcinka świadczy zalinkowany wyraz „streszczenie”.
Sailor Moon Classic
Ta seria rozpoczyna przygodę z anime „Czarodziejka z Księżyca”. Pierwszą serię zasadniczo można podzielić na cztery części:
Rozdział: Jadeite
ジェダイト編 Jadeite hen
Początkowych trzynacie odcinków [1–13] służy zapoznaniu widza z główną bohaterką, jej przyjaciółmi, rodziną i adwersarzami, prawidłami, jakimi rządzi się ta opowieść, stylem narracji i wstępnemu naszkicowaniu intrygi. Wszystko zaczyna się od tego, że niczym nie wyróżniająca się dziewczyna o imieniu Usagi obroniła przed chuliganami pewnego kota a właściwie kotkę. Okazało się, że kotka ta umie mówić(!), nazywa się Luna [ルナ Luna]. W pierwszym odcinku (po przypadkowym spotkaniu z dziewczyną) wyjaśnia ona, że Usagi Tsukino [月野うさぎ Tsukino Usagi] jest obdarzona niezwykłą mocą i nakłania ją, by jako Czarodziejka z Księżyca [セーラームーン Sailor Moon] walczyła z demonami atakującymi ludzi. I tak w ciągu jednego dnia płaczliwa i grymaśna Usagi otrzymuje nową rolę bohaterki mającej bronić Ziemi przed Królestwem Ciemności [ダーク・キングダム Dark Kingdom]. Usagi, zwłaszcza w tej serii, jest nierozgarniętą, dziecinną beksą, która jednak mimo tego posiada wspaniałe, dobre serce, gotowe do poświęceń dla przyjaciół. Jak to zwykle w opowieściach o miłości bywa, a „Czarodziejka” niewątpliwie taką jest historią, nie może zabraknąć wątku miłosnego. W krytycznej sytuacji wspiera ją tajemniczy Tuxedo Mask [タキシード仮面 Tuxedo Kamen]. Usagi naturalnie zakochuje się weń z pierwszego wejrzenia. W epizodzie trzecim zapoznajemy się z aktualnym wysłannikiem Królowej Beryl [クイン・ベリル Queen Beryl] — Jadeite [ジェダイト Jadeite]. Jego głównym zadaniem jest zbieranie ludzkiej energii witalnej. Ma także się rozejrzeć za Srebrnym Kryształem Iluzji [幻の銀水晶 Maboroshi no Ginzuishō] obdarzonym niezwykła mocą i pozwalającym uzyskać władzę nad światem.
Akcja odcinków tej części na ogół nie jest specjalnie skomplikowana — Jadeite z Demonami [妖魔 Yōma] atakuje grupę ludzi, natomiast Czarodziejka z Księżyca stara się zniweczyć jego plany. Od odc. 8 wspiera ją inteligentna prymuska — Ami Mizuno / Czarodziejka z Merkurego [水野亜美／セーラーマーキュリー Mizuno Ami / Sailor Mercury], a od odc. 10 także kapłanka shintō, Rei Hino / Czarodziejka z Marsa [火野レイ／セーラーマーズ Hino Rei / Sailor Mars], które się znajdują po części dzięki poszukiwaniom prowadzonym przez Usagi i Lunę, a po części dzięki szczęśliwym zbiegom okoliczności. Każda z dziewczyn dysponuje inną mocą, i każdej z nich sprzyja inny żywioł. Dodatkowo czarodziejki mają znaleźć jaką niezbyt sprecyzowaną Księżniczkę Księżyca [ムーン・プリンセス Moon Princess], ale poszukiwania nie mogą jakoś ruszyć z miejsca. Punkt ciężkości fabuły położony zostaje na humor — częste kłótnie Usagi i Luny, mentorstwo tej ostatniej, szereg pysznych scenek rodzajowych itd. Postaci drugoplanowe, mimo wielu pojawień, nie są jeszcze zbyt rozbudowane. Jeszcze gorzej z ofiarami — wyjątkiem jest odc. 6, ze świetnymi rolami kompozytora i jego ukochanej.
Wprowadzone postaci drugoplanowe: Naru Ōsaka [大阪なる Ōsaka Naru] (najlepsza przyjaciółka Usagi), Gurio Umino [海野ぐりお Umino Gurio] (szkolny kujon), pani Haruna Sakurada [桜田春菜 Sakurada Haruna] (nauczycielka), Motoki Furuhata [古幡元基 Furuhata Motoki] (przyjaciel Usagi z centrum gier), Unazuki Furuhata [古幡宇奈月 Furuhata Unazuki] (siostra Motokiego), Ikuko Tsukino [月野育子 Tsukino Ikuko] (matka Usagi), Kenji Tsukino [月野謙之 Tsukino Kenji] (ojciec Usagi), Shingo Tsukino [月野進悟 Tsukino Shingo] (brat Usagi) itd.
Ta część serii kończy się wysłaniem przez Beryl nieudolnego Jadeite do krainy wiecznego snu i przejęciem schedy przez Nephrite [ネフライト Nephrite].
Rozdział: Nephrite
ネフライト編 Nephrite hen
Kolejnych 11 odcinków [14–24] tworzy drugą część serii. Charaktery wojowniczek rozwijają się tu dynamicznie — Ami przejmuje rolę niejako sztabowca grupy, specjalistki od organizacji i planowania (dotąd domena Luny), Rei staje się jakby przeciwwagą Usagi w grupie. Usagi jest nieco mniej na pierwszym planie, ale osobowość ulega pogłębieniu (akcent na empatię, umiejętność nawiązywania kontaktów z ludźmi, emocjonalną inteligencję). Postać Mamoru Chiba [地場衛 Chiba Mamoru] też wiele zyskuje, mniej docinków, a więcej dobrych rad — powoli awansuje do roli starszego brata Usagi. Poza tym od odc. 15 chodzi z Rei na randki, od odc. 19 wiemy niejako oficjalnie, że to Tuxedo. Ciekawie się również rozwija wątek Naru–Nephrite.
Działania Nephrite (jak jego poprzednika) koncentrują się na pozyskiwaniu ludzkiej energii, z wolna jednak coraz większą rolę zaczyna odgrywać w nich Srebrny Kryształ, poszukiwany także przez konkurencyjną frakcję Zoisite–Kunzite. Dzięki innemu stylowi akcji (demony atakują jednostki w szczytowych momentach życia) mamy wiele nietuzinkowych sytuacji i postaci drugoplanowych. Fabuła mniej już koncentruje się na humorze, jakby więcej tu dramatu i psychologii. Widać to chyba najwyraźniej w porównaniu odcinków finałowych (23–24) z odpowiednikiem w części poprzedniej (13).
Nietypowy jest odcinek 20 — dziewczęta walczą z przeciwnikiem niezwiązanym z Królestwem Ciemności. Tę część serii zamyka śmierć Nephrite.
Rozdział: Zoisite
ゾイサイト編 Zoisite hen
We wstępie kolejnej, jedenastoodcinkowej [25–35] części serii, niezupełnie jeszcze przebudzona Królowa Metaria [クイン・メタリア Queen Metaria] zdradza Beryl, że Srebrny Kryształ objawi się po skompletowaniu siedmiu odłamków Tęczowego Kryształu [虹水晶 Nijizuishō]. A te znajdują się w sercach siódemki najpotężniejszych demonów Królestwa Ciemności, obecnie zaś nieświadomych niczego ludzi. Poszukiwania zlecone zostają trzeciemu z Czterech Generałów [四天王 Shiten'ō] — Zoisite [ゾイサイト Zoisite] (wspieranemu przez Kunzite [クンツァイト Kunzite]). Znów więc mamy jednostki jako cele, jak uprzednio owocuje to ciekawymi fabułami oraz szeroką gamą bohaterów drugoplanowych.
W drużynie wojowniczek następują spore zmiany: pierwsza to pojawienie się w odc. 25 Makoto Kino / Czarodziejki z Jowisza[木野まこと／セーラージュピター Kino Makoto / Sailor Jupiter], druga to narastanie akceptacji Sailor Moon jako liderki. To ostatnie wiąże się z przekazaniem jej, we wspomnianym epizodzie 25, symbolu przywództwa — Księżycowej Pałeczki [ムーンスティック Moon Stick] przez Lunę. Zmienia się także filozofia walki, jako że Yōmy z tej części to zmienieni ludzie, nie można więc już ich tak po prostu eliminować, a trzeba przywracać poprzednią postać (do tego służy właśnie Księżycowa Pałeczka). Dodatkowo Luna zaczyna wprowadzać dziewczęta w annały wojny Królestw Księżyca i Ciemności, stosunki zaś wojowniczek z Tuxedo ulegają pewnemu ochłodzeniu (obie strony pragną skompletować Srebrny Kryształ). W odc. 33 drużyna wzbogaca się o Minako Aino / Czarodziejkę z Wenus [愛野美奈子／セーラーヴィーナス Aino Minako / Sailor Venus] i Artemisa [アルテミス Artemis] — jak na razie te postacie nie są mocno zarysowane. Najważniejszym wątkiem pobocznym jest coraz gorętsze uczucie między Naru i Umino. W fabułach odcinków położono pierwiej na psychologię postaci, dramatyzm zdarzeń, akcję, a potem dopiero humor.
Kulminacją są odcinki 34–35 — Czarodziejka z Księżyca i Tuxedo poznają swoje prawdziwe tożsamości, mężczyzna zostaje ciężko raniony, pojawia się Srebrny Kryształ (który jest zamknięty w ciele Usagi). Usagi okazuje się Księżniczką Księżyca Serenity [セレニティ Serenity], a Tuxedo jej dawnym ukochanym Księciem Ziemi Endymionem [アース・プリンス・エンディミオン Earth Prince Endymion]. Dowiadujemy się także, iż dawno, dawno temu, istniało na Księżycu piękne królestwo, rządzone sprawiedliwie przez dobrą Królową Serenity [クイーン・セレニティ Queen Serenity], jednakże pewnego dnia czasy pokoju i przyjaźni przeminęły…
Otóż Królowa Beryl, władczyni wymiaru zła zwanego Królestwem Ciemności, zapragnęła wprowadzić własne porządki na Księżycu. Użyła w tym celu armii Ziemian, których przekonała do obrócenia się przeciw mieszkańcom Księżyca. Wśród owych Zieman znaleźli się także czterej generałowie Ziemi (Jadeite, Nephrite, Zoisite i Kunzite), wcześniej lojalni Endymionowi.
Wśród zgliszczy zrównanego z ziemią Srebrnego Millenium ocalała tylko Królowa Serenity, która, poświęcając swoje własne życie, użyła pełnej mocy Srebrnego Kryształu, aby zapieczętować moc Królowej Metarii oraz reinkarnować własną córkę i Endymiona na Ziemi w przyszłości. Odrodziło się również pięć wojowniczek, mających za zadanie strzec i chronić księżniczkę. Królowa w przyszłość wysłała również dwojga swoich ocalałych doradców — Lunę i Artemisa. Jedynie ci byli świadomi zdarzeń, jakie rozegrały się w przeszłości i grożącego dalej niebezpieczeństwa ze strony zła. Zadaniem ich było odszukanie księżniczki i wszystkich wojowniczek w wypadku przebudzenia się Królestwa Ciemności. Przez przywołanie wspomnień przeszłości miały one przygotować ich na walkę z siłami zła, tym razem w obronie Ziemi…
Ponadto dowiadujemy się też, iż Usagi i Mamoru łączyła wielka miłość już w tamtych czasach (co też stało się jedną z przyczyn zniszczenia Srebrnego Millenium). Nie dane im jest jednak zbyt długo cieszyć się sobą, gdyż Tuxedo, ciężko ranny, zostaje porwany przez Królową Beryl. Ten fragment historii zamyka śmierć Zosite i porwanie Tuxedo.
Rozdział: Kunzite ~ Królowa Beryl ~ Królowa Metaria
クンツァイト～クイン・ベリル～クイン・メタリア編 Kunzite ~ Queen Beryl ~ Queen Metaria hen
Celem kolejnych jedenastu epizodów [36–46] jest zamknięcie wątku głównego. Znowu płynie on dość leniwie — Wojowniczki usiłują znaleźć wejście do Królestwa Ciemności, przeciwnicy zaś przejąć Srebrny Kryształ. Co prawda odc. 36 jest nieco melancholijny, a parę następnych jest (37–39) weselszych (ale i nieco nostalgicznych), co ma na celu rozładowanie napięcia i przygotowanie gruntu pod wielki finał.
Królestwo Ciemności ma nowego podwładnego — Księcia Endymiona (Mamoru po praniu mózgu autorstwa Królowej Beryl oraz pozbawienia go jego wspomnień i uczuć). Usagi wszelkimi sposobami stara się jednak wyrwać go ze szponów Beryl. W epizodzie 41 niemal się to udaje, tak więc Beryl jest zmuszona go napełnić energią Metarii. Odcinki 42–44 dopowiadają pewne sprawy (przeszłość Minako, historię upadku Królestwa Księżyca), zamykają wątki i kładą grunt pod ostatnią kulminację (m.in. śmierć Kunzite). Następuje ona w odc. 45 — gdzie w boju na biegunie północnym giną kolejno Czarodziejki z Jowisza, Merkurego, Wenus i Marsa; oraz 46 — gdzie Czarodziejka przywraca pamięć Endymionowi (jednak mężczyzna w chwilę później ginie, po czym dzięki Srebrnemu Kryształowi i wsparciu dusz pozostałych Wojowniczek pokonuje Metarię, która uprzednio przejęła ciało Beryl). Potem nasza piątka oraz Mamoru odradzają się jako zwykli ludzie i dzięki życzeniu Serenity mogą one mieć normalne życie.
P.S. W polskiej wersji nie wyemitowano odcinków 45 i 46.
| Lp. 弾数 |
Tytuł 題名 |
Data emisji 放送の日日 |
|---|---|---|
| 1 |
|
|
| 2 |
|
|
| 3 |
|
|
| 4 |
|
|
| 5 |
|
|
| 6 |
|
|
| 7 |
|
|
| 8 |
|
|
| 9 |
|
|
| 10 |
|
|
| 11 |
|
|
| 12 |
|
|
| 13 |
|
|
| 14 |
|
|
| 15 |
|
|
| 16 |
|
|
| 17 |
|
|
| 18 |
|
|
| 19 |
|
|
| 20 |
|
|
| 21 |
|
|
| 22 |
|
|
| 23 |
|
|
| 24 |
|
|
| 25 |
|
|
| 26 |
|
|
| 27 |
|
|
| 28 |
|
|
| 29 |
|
|
| 30 |
|
|
| 31 |
|
|
| 32 |
|
|
| 33 |
|
|
| 34 |
|
|
| 35 |
|
|
| 36 |
|
|
| 37 |
|
|
| 38 |
|
|
| 39 |
|
|
| 40 |
|
|
| 41 |
|
|
| 42 |
|
|
| 43 |
|
|
| 44 |
|
|
| 45 |
|
|
| 46 |
|
|
Sailor Moon Return/Romance
Ta seria jest podzielona na dwie odrębne tematycznie części.
CZĘŚĆ I
Rozdział: Obcy
エイリアン編 Alien hen
Warto na początku zaznaczyć, iż ta trzynastoodcinkowa [47–59] część serii została wyprodukowana wyłącznie na potrzeby anime i w mandze ta historia nie występuje w ogóle. Fabuła jej jest bardzo skoncentrowana — w dwóch wstępnych odcinkach drużyna Czarodziejek zostaje w pełni reaktywowana (za sprawą Luny); w pięciu odcinkach [50–54] wszystkie jej członkinie otrzymują nowe umiejętności i potężniejsze ataki; dwa [58–59] składają się na kulminację. Pozostają więc 4 (!) odcinki „nieprzełomowe“. O dziwo, nie obniża to znacząco poziomu — scenariusze są dobre i profesjonalnie zrealizowane, a postacie wrogów charakteryzują się dużą głębią. En zadurza się w Mamoru, a Al w Usagi — nie zdając sobie sprawy, iż są przeciwnikami.
Parę słów o wrogach. Na Ziemi pojawia się para Obcych [エイリアン Alien] o imionach Al [エイル Al] oraz En [アン En]. Ukrywają się oni pod ludzkimi postaciami rodzeństwa Seijūrō Ginga [銀河星十郎 Ginga Seijūrō] i Natsumi Ginga [銀河夏美 Ginga Natsumi]. Ich celem jest zdobywanie ludzkiej energii na potrzeby Drzewa Świata Demonów [魔界樹 Makaiju]. W tej misji pomagają im tworzone z kart tarota demony — Kardiany [カーディアン Cardian], które Al ożywia muzyką swego czarodziejskiego fletu.
Akcent — podobnie jak w pierwszej części I serii — kładzie się na humor. Najwięcej uwagi poświęca się Minako — występuje wszak dopiero po kilkunastu odcinków. Sporo jest też o Makoto, Rei i Artemisie, mało o Ami. Usagi zajmuje się tu głównie próbami przywrócenia pamięci Mamoru (który pod tym względem miał trochę mniej szczęścia niż dziewczyny), co udaje się połowicznie — oderwana część jego świadomości tworzy Księcia Księżycowej Poświaty [月影の騎士 Tsukikage no Knight] i wspiera Czarodziejki w walce. Ciekawym pomysłem jest również obdarzenie postaci Ala i En licznymi cechami komicznymi — czyni to przybyszów bardzo ludzkimi.
Zrozumiałe, że przy tej liczbie odcinków i wypełnionym scenariuszu, nie ma zbyt wiele miejsca na bohaterów drugoplanowych i wątki poboczne. Temu zapewne należy przypisać powrót do „akcji masowych“ i niemal zupełny brak nowych postaci. W finałowym starciu Al i En zdają sobie sprawę z siły łączących ich uczuć, a Drzewo opowiada Wojowniczkom swoją historię. Dowiadujemy się więcej o parze Obcych. Pochodzą oni bowiem z innej planety, na której kiedyś życie było spokojne i szczęśliwe, jednakże dotąd samotne Drzewo zapragnęło towarzystwa i z jego nasion wykiełkowały Obcy. Po jakimś jednak czasie rodzeństwo Ala i En zaczęło walczyć między sobą o energię tej rośliny, dzięki której mogli żyć. Życiodajne Drzewo było rozczarowane takim zachowaniem istot, które wydało na świat. W końcu wszyscy wyniszczyli się wzajemnie, przeżyli tylko mali Al i En, z którymi Drzewo wyruszyło w kosmos w poszukiwaniu dobra i miłości. Jednak w miarę dorastania również i oni toczyli walkę o enegię, aż do czasu kiedy Drzewo zaczęło więdnąć i schnąć. Aby temu zaradzić, niszczyli i zabierali oni energię wszystkim istotom napotkanym po drodze, by nakarmić je życiodajną energią. Jak okazało się później Drzewo nie potrzebowało energii istot, lecz miłości swoich dzieci. Po uświadomieniu tego faktu przez Ala i En, drzewo zostaje uzdrowione przez Czarodziejkę z Księżyca i — wraz ze swymi podopiecznymi — opuszcza Ziemię. Mamoru odzyskuje natomiast pamięć i wyznaje Usagi miłość.
| Lp. 弾数 |
Tytuł 題名 |
Data emisji 放送の日日 |
|---|---|---|
| 47 |
|
|
| 48 |
|
|
| 49 |
|
|
| 50 |
|
|
| 51 |
|
|
| 52 |
|
|
| 53 |
|
|
| 54 |
|
|
| 55 |
|
|
| 56 |
|
|
| 57 |
|
|
| 58 |
|
|
| 59 |
|
|
CZĘŚĆ II
Druga z opowieści składajacych sie na drugą serię liczy sobie dwadzieścia dziewięć odcinków [60–88], plus jeden odcinek specjalny [89]. Ten fragment historii bojów Czarodziejek — gdzie, oprócz zniweczenia planów Czarnego Księżyca, muszą chronić także przybyłą z atakowanego Tokyo przyszłości Chibi-Usę Tsukino [月野ちびうさ Tsukino Chibi-Usa] — zasadniczo można rozbić na trzy części:
Rozdział: Rubeus Czerwieni ~ Cztery Dziwne Siostry
紅のルベウス～あやかしの四姉妹編 Kurenai no Rubeus ~ Ayakashi no Yon Shimai hen
Chibi-Usa, przysłana z przyszłości, pojawia się, by zdobyć pomoc Czarodziejek potrzebną dla obrony jej miasta przed Klanem Czarnego Księżyca [ブラックムーン一族 Black Moon Ichizoku] pochodzącego z planety Nemesis [ネメシス Nemesis]. Ci jednak przybywają zaraz za Chibi-Usą z przyszłości, dowodzeni przez Księcia Demanda i tajemniczego Mędrca [ワイズマン Wiseman], który uosabia samą planetę Nemesis.
W odcinkach 60–74 Czarodziejki mają do czynienia z Czterema Dziwnymi Siostrami [あやかしの四姉妹 Ayakashi no Yon Shimai]: Kōan [コーアン Kōan], Berthier [ベルチェ Berthier], Calaveras [カラベラス Calaveras] i Petz [ペッツ Petz], Rubeusem Szkarłatu [紅のルベウス Kurenai no Rubeus] oraz demonami dnia, zwanymi Droidami [ドロイド Droid]. Starają się oni schwytać Chibi-Usę oraz wyeliminować któryś z pięciu Krzyształowych Punktów — rubieży obronnych Tokio XXX w., aby zapewnić sobie zwycięstwo w przyszłości. Fabuła epizodów skoncentrowana jest na zapoznawaniu się dziewcząt i Chibi-Usy oraz pogłębianiu psychologicznych wizerunków ich i Ayakashi Sisters. Najważniejszym wątkiem obocznym jest zerwanie Mamoru z Usagi (chłopak miał sen, że małżeństwo z Usagi będzie zaczynem katastrofy) i usiłowania naszej bohaterki zmierzające do „odzyskania“ jego serca, co z wolna przynosi efekty. Kolejno Merkury, Mars oraz razem Jowisz i Wenus otrzymują nowe transformacje i ataki. Kontynuowany jest niezwykle ciekawy pomysł z pierwszej części II serii — część postaci negatywnych obdarzono pewnymi cechami komicznymi (czyniąc je bardziej ludzkimi).
Nietypowym dla tej części serii jest odcinek 67, w którym do doskonalającej się duchowo na bezludnej wyspie Rei wpadają dziewczęta wraz z Chibi-Usą i staczają walkę z… wybuchem wulkanu.
W końcowych epizodach, kolejno Kōan, Berthier, Calaveras i Petz odchodzą z Czarnego Księżyca, a Czarodziejka z Księżyca zmienia je mocą Srebrnego Kryształu w zwykłe kobiety. Kulminacja następuje w epizodach 73 i 74, w których Rubeus bierze do niewoli Czarodziejki z Marsa, Jowisza, Wenus i Merkurego, a potem wzywa Czarodziejkę z Księżyca do wymiany — ich życie za Chibi-Usę i Srebrny Kryształ. Czarodziejka z Księżyca przy sporej pomocy Chibi-Usy pokonuje Rubeusa, uwalnia towarzyszki, po czym cała szóstka teleportuje się, natomiast Rubeus ginie wraz ze swym ogromnym statkiem.
Rozdział: Esmeraude Zieleni
翠のエスメロード編 Midori no Esmeraude hen
Nowa przeciwniczka z epizodów 75–84 — Esmeraude Zieleni [翠のエスメロード Midori no Esmeraude] — ma nieco inny pomysł na zwycięstwo. Otóż stara się stworzyć wrota łączące wiek trzydziesty z wiekiem dwudziestym i zalać świat rzeką czarnej energii. Poznajemy także Saphir Błękitu [蒼のサフィール Ao no Saphir], Księcia Demanda [プリンス・デマンド Prince Demand] oraz motywacje, jakie nimi kierują. Sporo dowiadujemy się także o nowej wojowniczce — Czarodziejce z Plutona [セーラープルートー Sailor Pluto] (którą dotąd znaliśmy jako Plu [プー Pū], coś w rodzaju mentorki Chibi-Usy), będąca strażniczką Wrót Czasoprzestrzeni [時空の扉 Jikū no Tobira], przez które musiały przejść Czarodziejki, aby przenieść się w przyszłość, a później wrócić do współczesności.
Chibi-Usa zna już (od 72 odcinka) prawdziwe tożsamości Czarodziejek, tak więc scenarzyści bardziej koncentrują się na pogłębianiu wizerunku psychologicznego jej oraz Usagi, przyjaciółek i kotów, co w pewnym stopniu przywołuje atmosferę z początków serii C i R. Następuje ostateczne pogodzenie między Usagi a Mamoru. W fabułach początkowych odcinków dominuje humor, jednak w miarę zbliżania się rozstrzygnięcia jest go coraz mniej.
Pod koniec tej części Wojowniczki, Tuxedo i Chibi-Usa wyruszają do Tokio XXX stulecia, Krzytałowego Tokio [クリスタル東京 Crystal Tōkyō], który okazuje się mrocznym i zniszczonym miastem. Poznają swą przyszłość (Usagi jako Nowa Królowa Serenity [ネオ・クイーン・セレニティ Neo Queen Serenity], Mamoru jako Król Endymion [キング・エンディミオン King Endymion], Chibi-Usa jako ich córka), Demand porywa Usagi, a Tuxedo ją odbija. W Usagi usiłują także (bezskutecznie) przebudzić Nową Królową Serenity. Nie ma tu specjalnie rozbudowanej kulminacji — w odcinku 84 Mędrzec porywa Chibi-Usę oraz ginie Esmeraude.
Rozdział: Czarna Dama ~ Fantom Śmierci
ブラック・レディ～デス・ファントム編 Black Lady ~ Death Phantom hen
Podobnie jak ich odpowiedniki z I serii, odcinki 85–88 służą wyjaśnieniu pewnych kwestii i zamknięciu wątków. Nowym wrogiem Wojowniczek staje się tu Czarna Dama [ブラック・レディ Black Lady] (dawna Chibi-Usa). Ona, Demand i Mędrzec wyruszają do XX w., a Czarodziejki i Tuxedo podążają za nimi. Akcja epizodów konentruje się na próbach przywrócenia Czarnej Damie prawdziwych wspomnień o dzieciństwie. Ciekawie powiązane i zamknięte zostają wątki dawnych Ayakashi Sisters i śmierci Saphira (miłość brata Demanda i Petz). W finale (odcinki 87–88) Wojowniczki i Tuxedo walczą z Mędrcem, który pierwiej objawiwszy się jako Fantom Śmierci [デス・ファントム Death Phantom], zabił Demanda, po czym przejął kontrolę nad Czarnym Kryształem Zła [邪黒水晶 Jakokuzuishō] i zaczął realizację planu zniszczenia wszelkiego życia na Ziemi. Moce Czarodziejki z Księżyca (jako Nowej Królowej Serenity) i Tuxedo (jako Endymiona) zmieniają Czarną Damę z powrotem w Chibi-Usę, po czym przy wsparciu jej (dwa Srebrne Kryształy zajaśniały jednym blaskiem) oraz Wojowniczek, zniszczony zostaje Czarny Kryształ i Mędrzec. Wkrótce potem Chibi-Usa żegna się z dziewczętami i wraca do XXX w.
Epizod specjalny [89] jest gęsto przeplataną wspominkami zapowiedzią następnej serii.
| Lp. 弾数 |
Tytuł 題名 |
Data emisji 放送の日日 |
|---|---|---|
| 60 |
|
|
| 61 |
|
|
| 62 |
|
|
| 63 |
|
|
| 64 |
|
|
| 65 |
|
|
| 66 |
|
|
| 67 |
|
|
| 68 |
|
|
| 69 |
|
|
| 70 |
|
|
| 71 |
|
|
| 72 |
|
|
| 73 |
|
|
| 74 |
|
|
| 75 |
|
|
| 76 |
|
|
| 77 |
|
|
| 78 |
|
|
| 79 |
|
|
| 80 |
|
|
| 81 |
|
|
| 82 |
|
|
| 83 |
|
|
| 84 |
|
|
| 85 |
|
|
| 86 |
|
|
| 87 |
|
|
| 88 |
|
|
| 89 |
|
|
Sailor Moon Super
Dziewczęta mają tu już po 15 lat i szykują się do egzaminów do liceum (mniej jest więc szkoły). Znacznie rzadziej widzimy także występy pozostałych członków familii Tsukino. Cezury między poszczególnymi częściami serii są tu łagodniejsze niż w seriach poprzednich. Charaktery postaci negatywnych nadal zawierają sporo cech komicznych, lecz tym razem ma to na celu stworzenie bardziej wiarygodnych psychologicznie osobowości. Dwie nowe Wojowniczki, zajmujące się poszukiwaniem Talizmanów oraz Mesjasza [救世主 Messiah], już w trzecim odcinku III serii ukazują widzom swe twarze oraz prawdziwe tożsamości. Głównym tematem tej serii jest konfrontacja postaw Innerek [内部太陽系戦士 Naibu Taiyōkei Senshi] i Outerek [外部太陽系戦士 Gaibu Taiyōkei Senshi] — Outerki dla osiągnięcia swojego celu gotowe są nawet poświęcić życie (w dodatku nie tylko swoje…). W tej serii Czarodziejki znów muszą zjednoczyć swe siły w walce z nowym wrogiem. Tym razem jest nim opętany przez dajmona Germatoida [ゲルマトイド Germatoid] profesor Sōichi Tomoe [土萠創一 Tomoe Sōichi], który wraz z pięcioma pomagającymi mu 5 Wiedźmami [ウィッチーズ5 Witches 5] tworzy bractwo Apostołów Śmierci [デスバスターズ Death Busters]. Nazwa bardzo trafna, gdyż ich celem była zagłada świata. Dokonać chcieli tego przy pomocy trzech Talizmanów [魔具／タリスマン Talisman], przedmiotów o wielkiej sile, ukrytych w kryształach czystych ludzkich serc. Połączone razem, miały one spowodować pojawienie się Św. Graala [聖杯 Seihai] — magicznego pucharu o ogromnej sile działania. Przy jego pomocy przebudzony Mesjasz Ciszy [沈黙のメシア Chinmoku no Messiah] mógłby zniszczyć cały świat, lecz znalazłszy się w dobrych rękach mógł on świat od zła uchronić. Talizmanów ukrytych w kryształach ludzkich serc poszukiwały pomagające profesorowi wiedźmy, wspierając się w razie zagrożenia tworzonymi przez niego Dajmonami [ダイモーン Daimon]. Przed wiedźmami jednak posadę pomocnicy sprawowała Kaolinite [カオリナイト Kaolinite].
Serię tę da się podzielić na cztery części:
Rozdział: Kaolinite
カオリナイト編 Kaolinite hen
Zadaniem pierwszych 13 epizodów [90–102] jest wstępne zapoznanie widza z nowym przeciwnikie, a także Haruką Ten'ō / Czarodziejką z Urana [天王はるか／セーラーウラヌス Ten'ō Haruka / Sailor Uranus] i Michiru Kaiō / Czarodziejką z Neptuna [海王みちる／セーラーネプチューン Kaiō Michiru / Sailor Neptune]. Dodatkowo część odcinków poświęcono pogłębieniu psychologii każdej z dziewczyn (a szczególnie bliższemu zapoznaniu ich z Haruką i Michiru). Dla Usagi jest to odcinek 91 (gdzie otrzymuje nową broń), Rei — 90, Makoto — 9, Ami — 97 (każda z nich traci w nim kryształ czystego serca [ピュアな心 Pure na Kokoro]), a Minako — 100 (zastanawia się nad swoją drogą życiową). Odcinki 92, 93 i 98 są z kolei poświęcone nawiązywaniu nici porozumienia między Usagi a Haruką i Michiru. Odjąwszy kulminację [101–102] zostają trzy odcinki na inne tematy. W epizodzie 95 główne role grają Umino i Naru, z kolei 94 opowiada o marzeniach Unazuki o pierwszym pocałunku. Epizod 99 to analiza więzów pomiędzy Yuuichirō i Rei. Jeśli wspomnieć, że nawet i w tych odcinkach obszerne sekcje poświecono Uranowi i Neptunowi, to nie dziwi, że jest tu zaledwie parę ciekawszych postaci drugoplanowych (mimo iż sprzyjałby temu styl akcji Kaolinite — atakuje pojedyncze osoby), a z dotąd nam nieznanych tylko jedna — Tsutomu Asai [浅井努 Asai Tsutomu] (przyjaciel Minako). Pozostałe ofiary (jak miłośniczka kotów z 91 odcinka czy mistrz motokrosu z 99) pojawiają się na ekranie tylko na moment, zajmując w fabule pośledniejsze miejsce. Postacie negatywne z kolei od początku są nakreślone bardzo wyraźnie i poświęca im się sporo miejsca. Ich charakterów jak na razie nie obdarzono zbyt wieloma cechami komicznymi.
W tej części serii dominuje humor (choćby znakomity duet Usagi–Minako w odcinku 90), ale sporo jest również psychologii i analizy postaw. Mimo ogromnego nasycenia nowymi wątkami, nie dostrzega się tu jakiegokolwiek przeładowania. Z bohaterów najbardziej się rozwija Ami Mizuno, której pierwotna koncepcja postaci, wraz z upływem R-ki, zaczęła z wolna się wyczerpywać.
W kulminacji Kaolinite dwukrotnie pozbawia Usagi kryształu serca (domyśla się, że jest Czarodziejką z Księżyca, lecz maskarada Wenus wprowadza ją w błąd), po czym postanawia się pozbyć siedmiu wojowniczek (nasza piątka, Uran i Neptun) oraz Tuxedo. Czarodziejki, dzięki współdziałaniu, pokonują wiedźmę. Te dwa odcinki zajmują się głównie analizą postaw i motywacji w walce Michiru, Haruki i Usagi.
Rozdział: Eudial
ユージアル編 Eudial hen
Kolejna część S-ki liczy dziewięć epizodów [103–111]. Z ważniejszych wydarzeń: dp akcji wkraczają wiedźmy (pierwsza — Eudial [ユージアル Eudial]), także przybywa nowa wojowniczka — Mała Czarodziejka z Księżyca [セーラーちびムーン Sailor ChibiMoon] (Chibi-Usa). Postać ta na razie służy wprowadzeniu dodatkowych elementów humorystycznych (kłótnie z przyszłą matką, kłopoty w wykorzystaniu zaklęć itd.) i sporo odcinków zostaje poświęconych na jej przedstawienie. Mimo to wątki wyraźnie się klarują — po prostu widownia zapoznała się już wystarczająco z głównymi aktorami tego dramatu. Co prawda nadal historie posiadaczy kryształów serc są bardziej kolejnymi opowieściami o którejś z wojowniczek, ale pozostawia się więcej miejsca scharakteryzowanie ich samych. I tak — odcinek 103 poświęcony jest Rei, z niezłą rolą Mayi Tono; 104 to duet Usagi–Chibi-Usa i świetny Tamasaburou; 105 to opowieść o Makoto, ze znakomitym mnichem Kakusui; 106 jest retrospekcją przeszłości Haruki i Michiru (dobra Elza Gray); 107 to znów duet Usagi–Chibi-Usa, z niezłą rolą małego Masanori. Nietypowy jest odcinek 108 nie koncentrujący się specjalnie na żadnej z dziewcząt ani Mamoru, za to z ciekawą postacią filantropa Edwarda. Epizod 109 z kolei skupia się na Minako Aino, dotąd nie pozbawionej kryształu czystego serca: znów tworzą świetny duet komiczny z Usagi.
W tej części serii nadal dominuje humor, sporo jest również ciekawych wątków psychologicznych. Bohaterzy negatywni także się rozwijają, scenarzyści obsadzając prof. Tomoe i Eudial w szeregu zabawnych scenek, pozwalają widzom na traktowanie ich z większym dystansem.
Kulminacja tego fragmentu S-ki następuje w odcinkach 110–111. Eudial dowiaduje się, że talizmany znajdują się w sercach Haruki i Michiru, i zwabia je w pułapkę (od poprzedniego epizodu zna tożsamości Czarodziejek z Neptuna, Urana, Wenus i Księżyca). Mimo pomocy Usagi obie tracą swe kryształy, które przekształcają się w talizmany. Eudial zabiera Kosmiczny Miecz [スペース・ソード／宝剣のタリスマン Space Sword / Hōken no Talisman] i Zwierciadło Głębokich Wód [ディープ・アクア・ミラー／手鏡のタリスマン Deep Aqua Mirror / Tekagami no Talisman], po czym ucieka wojowniczkom, ale pojawiająca się znienacka Setsuna Meiō [冥王せつな Meiō Setsuna] (Czarodziejka z Plutona) pozbawia ją zdobyczy, następnie zwraca kryształy serc i dzięki trzeciemu talizmanowi, Granatowemu Klejnotowi [ガーネット・オーブ／宝珠のタリスマン Garnet Orb / Hōshu no Talisman], który się znajdował na końcu Granatowego Berła [ガーネット・ロッド Garnet Rod], inicjuje pojawienie się Św. Graala. Mimo wysiłków wiedźmy, ów talizman wpada w ręce Czarodziejki z Księżyca. W trakcie tej terady Eudial ląduje na dnie przepaści (wyeliminowana przez kolejną wiedźmę, która uszkodziła hamulce jej samochodu).
Rozdział: Mimete
ミメット編 Mimete hen
W kolejnej grupie dziewięciu epizodów [112–120], celem Death Busters jest zdobycie kryształu czystego serca (jakiegokolwiek), by zapewnić energię życiową Mistress 9 [ミストレス９ Mistress 9] (Mesjaszowi Ciszy). Do akcji wkracza kolejna z wiedźm — Mimete [ミメット Mimete]. Z ważniejszych wydarzeń, poznajemy Hotaru Tomoe [土萠ほたる Tomoe Hotaru], która szybko się staje centralną postacią fabuły — odcinki poświęcone są głównie nawiązywaniu się przyjaźni jej i dziewcząt (zwłaszcza Chibi-Usy), przy ciągłej nieufności Haruki i Michiru. Wkrótce widz dowiaduje się, iż nie jest ona całkiem nieuzasadniona — w Hotaru rzeczywiście śpi Mesjasz Ciszy oraz, jak się później okazało, jest również ostatnią brakującą wojowniczką — Czarodziejka z Saturna [セーラーサターン Sailor Saturn], posiadającą szczególnie wielką moc niszczenia. Gdy Uran, Neptun i Pluton dowiadują się, kim jest Hotaru, próbują ją unieszkodliwić, jednak Chibi-Usa broni jej za wszelką cenę i próbuje udowodnić niewinność swojej koleżanki. Wyjaśniony zostaje także wątek Outerek — najsilniejszych wojowniczek, broniących granic Układu Słonecznego przed inwazją z zewnątrz. Nowo przybyłej Czarodziejce z Plutona scenarzyści przeznaczają rolę łączniczki między Innerkami a Outerkami. Dzięki mocy Św. Graala Czarodziejka z Księżyca otrzymuje nową transformację z nowymi atakami.
Mimo że na pierwszej linii jest teraz bez wątpienia najzabawniejsza z wiedźm (Mimete), odcinki stają się odrobinę poważniejsze. Sporo cech komicznych zyskuje też Gelmatoid, dodatkowo widz poznaje jego sympatyczną drugą naturę (Sōichi Tomoe), a także zdarzenia, które uczyniły profesora bezwolnym wykonawcą rozkazów Pharaoh 90. Wracająca po długiej nieobecności Kaolinite (życie jej przywrócił Tomoe), jak na razie ogranicza swą działalność do w miarę niewinnych prac w domu profesora i Akademii Nieskończoności [無限学園 Mugen Gakuen] oraz psucia humoru Hotaru. Konieczność szybkiego rozwijania wątku Hotaru sprawia, że posiadaczom kryształów nadal poświęca się stosunkowo niewielką część fabuł epizodów. Finałem tego fragmentu serii jest śmierć Mimete w odcinku 120.
Rozdział: Mistress 9 ~ Master Pharaoh 90
ミストレス９～師・ファラオ９０編 Mistress 9 ~ Master Pharaoh 90 hen
Celem ostatnich siedmiu odcinków [121–127] jest zamknięcie wątków i przygotowanie gruntu pod kolejną serię. Właściwie wszystkie akcje odbierania serc są "masówkami", tak więc nie miejsca na specjalnie rozbudowane postacie drugoplanowe. Co prawda, rolę tę w pewnym stopniu przejmują kolejne wiedźmy, ale i one nie mają dla siebie zbyt wiele miejsca. O koncentracji wątków chyba najsilniej świadczy fakt, iż w ciągu trzech epizodów giną cztery negatywne bohaterki (!). Odcinki są znacznie poważniejsze, w fabułach akcent położony jest na dramatyzm zdarzeń i akcję, która szybko zmierza ku ostatecznej kulminacji. Najpierw w odcinku 123 Chibi-Usa zostaje porwana i pozbawiona kryształu czystego serca, który to pozwala na przebudzenie Mistress 9 i rozpoczęcie przygotowań do końca świata. W 124 odcinku Innerki walczą z tysiącami dajmonów wylewającymi się z dachu Akademii, po czym Czarodziejka z Księżyca zostaje wciągnięta do środka przez Mistress 9, która pragnie pozbawić ją Św. Graala. Uran i Neptun, dzięki ofierze Plutona (zatrzymała czas niedozwolonym zaklęciem) też dostają się do wnętrza i staczają zwycięski bój z Germatoidem (tym samym uwalniając dr Tomoe od niego). W 125 odcinku Mistress 9 wyłudza od Czarodziejki z Księżyca Św. Graal i wykorzystuje go dla otwarcia drogi dla Mistrza Pharaoh 90 [師・ファラオ９０ Master Pharaoh 90] (który w akcie podzięki ją atakuje), potężną istotę, której przyjście będzie równoznaczne z końcem świata. Wkrótce potem dzięki sile przyjaźni Chibi-Usy, wielkiemu sercu Usagi i łzom ojca następuje przebudzenie Saturna, która unicestwia Mistress 9, oddaje kryształ serca Chibi-Usie, po czym wyrusza w decydujący bój z Pharaoh 90 w Obszarze Omega. Dzięki mocom pozostałych wojowniczek Czarodziejka z Księżyca zmienia się w Mesjasza i może podążyć za nią. Razem niszczą Pharaoh 90. Obie wracają zdrowe i całe (choć Hotaru staje się niemowlęciem, którym się zaopiekują Outerki, a potem prof. Tomoe).
Epizod 126 ma za zadanie definitywnie wyjaśnić pewne sprawy. Wątek Outerek zostaje ostatecznie zamknięty (aż do Starsów) — Czarodziejka z Księżyca przekonuje Urana i Neptuna, że jest godna być Nową Królową Serenity. Po złożeniu niemal hołdu lennego obie wojowniczki wyjeżdżają z Tokio. Pluton, która w jakiś sposób przeżyła użycie zakazanego zaklęcia, objawia się Chibi-Usie, po czym wraca do strzeżenia Wrót Czasoprzestrzeni. Dziewczynka spotyka się także z Hotaru (niemowlęciem) i Sōichi Tomoe (profesor cierpi na amnezję). Z kolei odcinek 127 jest swoistą przygrywką do SS-ki. Chibi-Usa wyrusza w nim do Kryształowego Tokio. Będąc już jednak w drodze, zmienia zdanie, wraca do XX w., pomaga Wojowniczkom pokonać wyjątkowo silnego dajmona i uznaje za stosowne pozostać na dłużej, motywując to przekonaniem, że wojowniczki bez niej sobie nie poradzą.
| Lp. 弾数 |
Tytuł 題名 |
Data emisji 放送の日日 |
|---|---|---|
| 90 |
|
|
| 91 |
|
|
| 92 |
|
|
| 93 |
|
|
| 94 |
|
|
| 95 |
|
|
| 96 |
|
|
| 97 |
|
|
| 98 |
|
|
| 99 |
|
|
| 100 |
|
|
| 101 |
|
|
| 102 |
|
|
| 103 |
|
|
| 104 |
|
|
| 105 |
|
|
| 106 |
|
|
| 107 |
|
|
| 108 |
|
|
| 109 |
|
|
| 110 |
|
|
| 111 |
|
|
| 112 |
|
|
| 113 |
|
|
| 114 |
|
|
| 115 |
|
|
| 116 |
|
|
| 117 |
|
|
| 118 |
|
|
| 119 |
|
|
| 120 |
|
|
| 121 |
|
|
| 122 |
|
|
| 123 |
|
|
| 124 |
|
|
| 125 |
|
|
| 126 |
|
|
| 127 |
|
|
Sailor Moon SuperS
Według ogólnej opinii jest to najsłodsza i najbardziej cukierkowa seria ze wszystkich. Nie znaczy to, że nie posiada ciekawych odcinków, mających podobny klimat do wcześniejszych serii. Jednak podczas tworzenia SS-ki, kierowano się zapewne innymi kryteriami niż przy poprzednich seriach. Otóż, chyba nieco niespodziewanie dla autorów Sailor Moon stało się wielkim przebojem również za granicami Japonii. Tak więc oczywistym było uczynienie serii łatwiej strawną dla typowego odbiorcy seriali animowanych, choćby w takim USA. Widać to było zresztą już w S-ce, gdzie znacznie mniej było kropel potu oznaczających zmieszanie (bądź załamanie), padnięć postaci na plecy (totalne dobicie), serduszek w oczach (tłumaczyć nie trzeba) itd. Na pierwszy plan wysuwa się Chibi-Usa, z którą młodocianemu widzowi łatwiej się identyfikować. Powracają także klasowi koledzy Chibi-Usy: Momoko Momohara [桃原桃子 Momohara Momoko] i Kyūsuke Sarashina [更科九助 Sarashina Kyūsuke] oraz familia Tsukino. Zrozumiałe, że nie zobaczymy Haruki, Michiru, Setsuny i Hotaru — trzy pierwsze jako osoby nieco starsze, nie pasowałyby do koncepcji serii, a dotychczasowa najlepsza przyjaciółka Chibi-Usy nie mogłaby wiele zagrać będąc niemowlęciem. Walki z demonami są mniej zażarte niż dotychczas, co np. sprawiło, że recenzentka jednej z gazet, wypominając „Czarodziejce” „przemoc”, uzasadniła swe zarzuty… scenką paru uderzeń, zadanych przez dzierżącą drewniany miecz matczyną rękę, tylnej części ciała nieznośnej córki.
Co do postaci negatywnych, SS-ka jest serią o najwyższym „współczynniku przeżywalności” — wśród nich ginie tylko Zirconia, a pozostali albo przechodzą na stronę dobra (Trio i Kwartet), albo wycofują się do lustra (Nehellenia). (Dla porównania — w najbardziej dotychczas przodującej w owym względzie II serii na dwunastu przeżyło siedmiu.)
IV serię można z grubsza podzielić na trzy części:
Rozdział: Amazońskie Trio
アマゾン・トリオ編 Amazon Trio hen
W tej serii w czasie zaćmienia Słońca do Tokio przybywa tajemniczy cyrk, Cyrk Martwego Księżyca [デッドムーンサーカス Dead Moon Circus], będący kryjówką nowych wrogów. Cyrkiem zarządza stara wiedźma Zirconia [ジルコニア Zirconia].
W odcinkach 128–149 przeciwnikami wojowniczek jest Amazońskie Trio [アマゾン・トリオ Amazon Trio]: Tygrysie Oko [タイガーズ・アイ Tiger's Eye], Jastrzębie Oko [ホークス・アイ Hawk's Eye] i Rybie Oko [フィッシュ・アイ Fish Eye]. Wyszukują oni swe ofiary, przeglądając kolekcję zdjęć przy barze. Ofiary unieruchamiają zaklęciem, przytwierdzając do swego rodzaju deski-dybów, wyciągają na zewnątrz zwierciadło marzeń [夢の鏡 Yume no Kagami] i zaglądają doń, rozglądając się za Pegazem [ペガサス Pegasus], którego schwytanie zapewni im możliwość zapanowania nad światem, dzięki posiadanemu przez niego Złotemu Kryształowi [黄金水晶 Golden Crystal]. Potem mają zniszczyć zwierciadło marzeń, ale wtedy zawsze wkraczają Wojowniczki i nici z tego.
Pegaz nie może żyć w zwykłym świecie, gdyz jego naturalnym środowiskiem jest kraina marzeń i snów — Elizjon [エリュシオン Elision]. Dlatego uciekając przed Cyrkiem Martwego Księżyca schronił się w snach człowieka o czystych i pięknych marzeniach. Osobą tą okazała się właśnie Chibi-Usa.
Jako że (w epizodzie 128) w marzeniach Chibi-Usy zagościł Pegaz w fabułach odcinków szczególny akcent położono na nawiązywanie się nici zaufania, powoli przeradzającej się w przyjaźń Chibi-Usy i owego Heliosa [エリオス Helios]. W odcinku 133 natomiast pojawia się Diana [ダイアナ Diana], która wkrótce staje się nieodłączną towarzyszką Chibi-Usy. Jeśli jeszcze dodamy nową moc obu Czarodziejek z Księżyca (Chibi-Usa otzymuje Księżycowy Kurant [クリスタルカリヨン Moon Carillon], a Usagi — Księżycowy Kalejdoskop [カレイドムーンスコープ Kaleid Moon Scope], dzięki którym mogą odpierać ataki wysłanników Cyrku Martwego Księżyca — Lemurów [レムレス Lemures]), konieczność pobierznego choćby przedstawienia wrogów oraz dalsze pogłębianie charakterystyk dziewcząt, nie dziwi, że w tej części serii większość ofiar to albo same Wojowniczki, albo osoby wcześniej już nam znane. Jeśli z kolei idzie o postacie drugoplanowe, to co prawda otrzymują nieco więcej czasu niż w S-ce (czemu zresztą sprzyja styl akcji Amazońskiego Tria — ofiarami znów są jednostki), ale nierzadko przedstawianie ich życiowych w sposób nadmiernie stereotypowy bądź mało wiarygodny (zwłaszcza dla starszego widza), sprawia, iż nie za dużo tu naprawdę ciekawych pomysłów. Humoru także jest jakby mniej niż zwykle.
Mimo iż Mars, Wenus, Merkury i Jowisz otrzymują od Pegaza nowe moce już w odcinku 143, scenarzyści wstrzymują się z obdarzeniem ich nowymi transformacjami i atakami aż do następnej części serii (wyjątkiem jest Super Supreme Thunder, jednokrotnie użyty przez Czarodziejkę z Jowisza w odcinku 147). Nie dziwi to jednak, jeśli wziąć pod uwagę, że odcinki 144, 145, 147 i 148 służą zamknięciu wątku Amazońskiego Tria, a potem jest już kulminacja — brakuje po prostu miejsca.
W odcinku 146 całe Amazońskie Trio dowiaduje się, iż tak naprawdę nie są oni ludźmi, a jedynie zwierzętami mającymi ludzką postać dzięki zaklęciu. Dlatego też nie mają oni własnych marzeń ani snów. Domyśliwszy się, że Zirconia po wykonaniu zadania na powrót zamieni ich w zwierzęta, obracają się przeciwko niej.
Wspomniana kulminacja następuje w epizodzie 149, Rybie Oko łapie Chibi-Usę i żąda w zamian od Zirconii możności snucia marzeń. Ta jednak rozkazuje Jastrzębiemu Oku pozbawić zwierciadła marzeń Usagi (sądzi, iż to ona jest panią Pegaza), a Tygrysiemu Oku pilnować Rybiego Oka. Ten jednak ucieka, a w ślad za nim wyrusza nieudolny strażnik. Po dotarciu na miejsce Amazońskie Trio jest zmuszone zmagać się z potężnym Lemurem, który ma ich uśmiercić. W ferworze walki demon niszczy zwierciadło marzeń Usagi, lecz dzięki poświęceniu Amazońskiemu Trio zostaje ono odtworzone (Jastrzębie Oko ratuje Usagi przed demonem, lecz ten zdążył jeszcze rozbić jej zwierciadło marzeń, Tygrysie Oko za pomocą magicznej kuli przywraca Usagi jej marzenia, lecz użycie kuli oznaczało zagładę Tria, gdyż zdejmowało to tym samym z nich zaklęcie utrzymujące ich w ludzkich postaciach). Czarodziejka z Księżyca wraz z uwolnioną Małą Czarodziejką z Księżyca pokonuje Lemura. W momencie gdy na ziemi leżą już tylko trzy umierające zwierzęta, pojawia się Pegaz, który przywraca Amazońskiemu Triu ludzkie postacie, obdarza upragnionymi zwierciadłami marzeń i wysyła do Elizjonu.
W skład tej części serii wchodzi także odcinek specjalny (poza oficjalną numeracją), rozłożony na trzy części: pierwsza jest swoistą wycieczką w przeszłość Usagi; w drugiej dowiadujemy się, co się dzieje z Haruką i Michiru; ostatnia jest luźno powiązaną z fabułą serii opowieścią o pokonaniu przez Innerki pewnego wampira na usługach Cyrku.
Rozdział: Kwartet Amazonek
アマゾネス・カルテット編 Amazones Quartet hen
Druga część IV serii to odcinki 150–160, w których nowym przeciwnikiem jest Kwartet Amazonek [アマゾネス・カルテット Amazones Quartet]: Cere-Cere [セレセレ Cere-Cere], Ves-Ves [ベスベス Ves-Ves], Palla-Palla [パラパラ Palla-Palla], Jun-Jun [ジュンジュン Jun-Jun], jak jego poprzednicy, szukający Pegaza. Nehellenia, która wcześnie raczy pojawić się osobiście, instruuje Zirconię, iż zwierciadło pani Pegaza lśni złotym blaskiem. Następuje więc pewna zmiana techniki — zwierciadła marzeń Amazonki wystrzeliwują z pomocą swych magicznych kul. Oczywiście zwierciadła marzeń, nie wykazujące obecności Pegaza trzeba niszczyć z tych samych powodów, co poprzednio (dzięki wojowniczkom wszak nigdy się nie udaje).
Już na początku plan zostaje nadgoniony — w epizodach 151, 152 i 154 Czarodziejki z Merkurego, Marsa, Jowisza i Wenus wreszcie prezentują swe nowe czary. Równocześnie przedstawiana jest Nehellenia i członkinie kwartetu. Szczególny akcent położono na coraz wyraźniej zarysowujące się uczucie Heliosa i Chibi-Usy (który wreszcie zdradza prawdziwą tożsamość i postać). Ogólnie rzecz biorąc, na jedenaście akcji, trzy to „masówki” (tzn. zwierciadła zostają wyciągnięte wielu osobom naraz), trzy odcinki są poświęcone nowym przemianom i atakom Wojowniczek (czyli w gruncie rzeczy im samym), w dwóch ofiarami są znani nam Momoko i Kyūsuke — pozostają więc trzy epizody, z których jeden jest poświęcony Chibi-Usie w stopniu tak dużym, że posiadacza zwierciadła widzimy tylko w finale (i właściwie nic o nim nie wiemy). O dziwo, mimo tak bogatego programu, można w tej części serii znaleźć parę ciekawych postaci drugoplanowych. Niestety, nadal część fabuł jest stereotypowa, przedstawiane nam dylematy postaci nie w pełni przekonują, warstwa psychologiczna czasem wydaje się być nieco zaniedbywana. Humoru także nie ma za wiele i na ogół nie osiąga tak wysokiego poziomu jak w seriach poprzednich.
Rozdział: Królowa Nehellenia (I)
女王ネヘレニア編（前） Joō Nehellenia hen (zen)
Ostatnich sześć odcinków [161–166] jest kulminacją całej serii (dość ciekawie pomyślaną i utrzymaną na przyzwoitym poziomie). Zamykane są wątki, ujawnione zostają motywy Królowej Nehellenii [女王ネヘレニア Joō Nehellenia] i historia Kwartetu Amazonek (sporo więc tu retrospekcji), a ponadto przygotowywany jest grunt pod piątą już serię.
Tak więc w epizodzie 161 wyraźnie zirytowana zerowym rezultatem poszukiwań Złotego Kryształu Nehellenia, uznaje, że lepiej będzie się pofatygować osobiście na Ziemię. Światło jej szkodzi, więc milionami pajęczyn pogrąża świat w ciemności. Dziewczęta szybko odkrywają przyczynę, po czym obok namiotu Dead Moon Circus spotykają Kwartet Amazonek, zajęty w najlepsze pozbawianiem ludzi zwierciadeł marzeń. Obie strony zmieniają się (co załatwia problem wzajemnego poznania tożsamości) i staczają nierozstrzygniętą bitwę.
Potem (odcinek 162) pojawia się Pegaz i wygłasza Czarodziejkom wykład na temat Cyrku Martwego Księżyca, Złotego Kryształu i własnej osoby. Mimo jego ostrzeżeń Wojowniczki atakują bazę wroga. Po wyeliminowaniu większości lemurów, wdarciu się do środka i stoczeniu ciężkiego boju z wspartym mocami Nehellenii Kwartetem Amazonek spotykają Zirconię, która — wiedząc od swej królowej, kto jest panią Pegaza — wyjmuje Małej Czarodziejce z Księżyca zwierciadło marzeń, po czym bierze w niewolę.
W epizodzie 163 szukające Chibi-Usy Wojowniczki staczają w labiryncie luster bitwę z podstępnie atakującą Zirconią. Gdy Nehellenia zapoznaje ze swymi kolejami losu Małą Czarodziejkę z Księżyca, jej audytorium zostaje wykradzione przez Kwartet Amazonek, który pragnie pobawić się Pegazem. Gdy wychodzi to na jaw, Nehellenia — po ponownym uwięzieniu ChibiMoon — karze Cere-Cere, Ves-Ves, Pallę-Pallę i Jun-Jun zamknięciem w lustrach.
Odcinek 164 to retrospekcje Amazonek dotyczące znalezienia zwierciadła marzeń Nehellenii (i przez to wyrwaniem jej z mocy zaklęcia), które zostają definitywnie zakończone posłaniem czwórki przez Królową Ciemnej Strony Księżyca, jako dodatkowego źródła energii, dla wyraźnie przegrywającej kolejny bój Zirconii. Za radą Czarodziejek Kwartet niszczy swe magiczne kule i Nehellenia nie ma już nad nim mocy. Królowa uznaje, że jej czas nadszedł, zabiera Heliosowi Złoty Kryształ, rzuca potężny czar na Chibi-Usę, wychodzi ze zwierciadła, anihiluje Zirconię i wysyła swe główne siły do ataku na Ziemię.
Odcinek 165 koncentruje się na bezskutecznej początkowo walce Czarodziejek z Nehellenią. Jednak po zdjęciu przez Eliosa (który nie omieszkuje wszakże uprzednio swej historii choremu Mamoru) zaklęcia z Chibi-Usy i wykradzeniu przez Kwartet krzyształu Nehellenii, obie Czarodziejki z Księżyca, mała i duża, wykorzystują wsparty energią ludzkich marzeń Złoty Kryształ, który niszczy siły Dead Moon Circus i pozbawia mocy Nehellenię (jedna z najbardziej patetycznych scen w całym serialu).
W końcowym epizodzie 166 postarzała do ostatnich granic królowa porywa ponownie nieprzytomną Sailor ChibiMoon, wykłada annały swej przeszłości Czarodziejce z Ksieżyca. Nehellenia była za czasów Królestwa Księżyca drugą po Serenity królową Księżyca. Chcąc jednak pozostać wiecznie młodą i piękną odebrała wszystkim swoim poddanym marzenia, a ponadto zapragnęła zdobyć Złoty Kryształ strzeżony przez Heliosa. Za karę królowa Selene zesłała ją na Księżyc Śmierci, gdzie zaklęta w lustrze trwała przez bardzo długi czas. Po swojej opowieści Nehellenia rzuca nieprzytomnego jeńca w otchłań i wraca do zwierciadła, gdzie odzyskuje młodość. Po emocjonującym powietrznym pościgu Sailor Moon dogania swą mała towarzyszkę, cuci ją, po czym, dzięki mocy Pegaza, obie miękko lądują. Na końcu Mamoru i dziewczęta żegnają się z Heliosem.
Warto zauważyć, że zachowanie Kwartetu Amazonek, przyglądającego się powyższej scenie i zastanawiającego się nad przyszłością, zdaje się świadczyć, iż w tym momencie nie miano jeszcze pewności co do obecności (bądź nie) Cere-Cere, Ves-Ves, Palli-Palli i Jun-Jun w Starsach oraz roli Chibi-Usy w owej. Tak więc, gdy powstawał scenariusz odcinka 166, raczej jeszcze nie rozstrzygnięto definitywnie, czy w finale Starsów Mała Czarodziejka z Księżyca i Wojowniczki Asteroidów [小惑星戦士 Shōwakusei Senshi] (dawny Kwartet Amazonek) nie wesprą reszty Wojowniczek w walce przeciw Galaxii (jak w mandze).
P.S. W Polsce nie wyemitowano epizodu 133 oraz odcinka specjalnego.
| Lp. 弾数 |
Tytuł 題名 |
Data emisji 放送の日日 |
|---|---|---|
| 128 |
|
|
| 129 |
|
|
| 130 |
|
|
| 131 |
|
|
| spc |
|
|
| (spc) |
|
|
| (spc) |
|
|
| 132 |
|
|
| 133 |
|
|
| 134 |
|
|
| 135 |
|
|
| 136 |
|
|
| 137 |
|
|
| 138 |
|
|
| 139 |
|
|
| 140 |
|
|
| 141 |
|
|
| 142 |
|
|
| 143 |
|
|
| 144 |
|
|
| 145 |
|
|
| 146 |
|
|
| 147 |
|
|
| 148 |
|
|
| 149 |
|
|
| 150 |
|
|
| 151 |
|
|
| 152 |
|
|
| 153 |
|
|
| 154 |
|
|
| 155 |
|
|
| 156 |
|
|
| 157 |
|
|
| 158 |
|
|
| 159 |
|
|
| 160 |
|
|
| 161 |
|
|
| 162 |
|
|
| 163 |
|
|
| 164 |
|
|
| 165 |
|
|
| 166 |
|
|
Sailor Moon Sailor Stars
To ostatnia i zarazem najkrótsza seria (34 epizody), podobnie jak R-ka składa się z dwóch, luźno ze sobą powiązanych opowieści.
CZĘŚĆ I
Rozdział: Królowa Nehellenia (II)
女王ネヘレニア編（後） Joō Nehellenia hen (kō)
Celem pierwszej z nich [epizody 167–172] jest ostateczne zamknięcie wątku Nehellenii (oraz Chibi-Usy) i oswojenie widzów (zwłaszcza tych, którzy zaczęli oglądać dopiero od SS-ki) z diametralną zmianą konwencji (a właściwie powrotem do dawnej).
Dziewczęta mają już po 16 lat. Wszystkie, prócz Rei (która, wywodząc się z elity społecznej, nadal uczęszcza do exkluzywnej prywatnej szkoły zakonnej), zdały do Liceum Jūban [十番高等学校 Jūban Kōtōgakkō].
Pierwszych sześć odcinków to właściwie jedna wielka kulminacja. Intryga jest prosta — uwolniona ze zwierciadła Nehellenia i za podszeptem tajemniczego głosu, który złamał zaklęcie, rozbija swoje czarne zwierciadło marzeń, którego drobne odłamki spadają na Ziemię (tym samym atakując planetę Lustrzanymi Paredrosami [ミラーパレドリイ Mirror Paredri]) i doprowadza do uwięzienia ludzi w zwierciadłach. Odłamki trafiają wielu ludzi w mieście, a jeden z nich trafił do oka Mamoru, którego królowa najpierw czyni swoim niewolnikiem. Wszystkie ofiary zachowują się bardzo dziwnie. Zaczynają unikać światła i towarzystwa innych ludzi, bez przerwy za to patrząc się w swoje odbicie w lustrze. Podobny los spotyka Mamoru. Gdy Usagi wraz z towarzyszkami przychodzi do mieszkania Mamoru, w jednym z luster pojawia się królowa Nehellenia i porywa go przeciągając na drugą stronę lustra. Wyjaśnia się, że w ramach zemsty chce ona odebrać Usagi wszystko, co tylko ona kocha. Grozi, iż jeśli Czarodziejka z Księżyca nie stawi się wkrótce (do świtu) w jej zamku, mężczyzna już zawsze będzie w jej władzy. Usagi nierozważnie wyrusza sama, podążające zaś jej tropem Wojowniczki najpierw zostają rozdzielone, a potem kolejno wyeliminowane (uwięzione w lustrach). Nehellenia pozostawia jedynie Usagi, aby móc sycić się widokiem jej klęski. Gdy Usagi dociera do celu, na jej oczach znika Chibi-Usa (nie narodzi się przecież, jeśli Usagi i Mamoru nie zwiąże węzeł małżeński), jednak dzięki mocy jej serca (przebacza i na wyrządzone jej zło odpowiada dobrem), naszej bohaterce udaje się uwolnić swe towarzyski, uratować Mamoru i Chibi-Usę oraz pomóc Nehellenii w znalezieniu szczęścia.
To chyba jedyny w tej serii anime samodzielny fragment, w którym walka Wojowniczek przeciw złu bezapelacyjnie znajduje się na pierwszym planie. Powrót Setsuny, Haruki, Michiru i Hotaru (nagląca potrzeba sprawia, iż z niemowlęcia zmieniła się w małą dziewczynkę, a potem dobija wieku, jaki miała w III serii), otrzymanie przezeń nowych mocy, oraz Usagi, mogąca od czasu do czasu władać mocą Wiecznej Czarodziejki z Księżyca sprawia, iż fabuła musi być bardzo skoncentrowana. Nie dziwi więc specjalnie, iż nie znajdziemy tu właściwie żadnych godnych uwagi bohaterów drugoplanowych. Rekompensuje to z nawiązką niezwykle pogłębiona od strony psychologicznej postać Nehellenii. W SS-ce to niemal lalka — bezduszna, spragniona podziwu; w Starsach widzimy ją jako głęboko nieszczęśliwą kobietę, która dorastając wśród intryg, otoczona pochlebcami, nie tylko nie zaznała nigdy przyjaźni, ani nawet bezinteresowności, zawsze była samotna, nie miała nikogo, kogo mogłaby prosić o pomoc, zwierzyć się mu… W takiej sytuacji Czarodziejki wspólnie przekazują Nehellenii ogromną energię, która cofa ją znów do czasów jej dzieciństwa, otrzymując szansę powtórnego życia, tym razem sprawiedliwego i dobrego.
Ciekawym pomysłem scenarzystów jest także połączenie zmierzających na spotkanie z Nehellenią Wojowniczek w — potencjalnie bardzo ciekawe z fabularnego punktu widzenia — pary. Nieśmiałą, zamyśloną, czasem dającą się zdominować otoczeniu Czarodziejkę z Merkurego, skonfrontowano z silną osobowością samodzielnej, spontanicznej i lubiącej narzucać innym swą wolę Czarodziejką z Urana; potem zderzono dwie osobowości dominujące — Mars i Neptun; następnie z kolei były spontaniczna, zdeterminowana i w pełni polegająca na swej grupie (Innerki) Wenus i skora do poświęceń, dojrzała i gotowa uczynić wszystko dla współwojowniczek (Outerek) Pluton. W pełni wykorzystano także potencjał teoretycznie znacznie mniej ciekawej pary, Małej Czarodziejki z Księżyca i Czarodziejki z Saturna, podobnie jak pozostałej bez niczyjego wsparcia Czarodziejki z Jowisza.
Wszystko to sprawia, iż pierwsza część Starsów jest bardzo interesująca całością fabularną — przypominającą bardziej dwugodzinny film niźli ciąg sześciu dwudziestominutowych odcinków.
| Lp. 弾数 |
Tytuł 題名 |
Data emisji 放送の日日 |
|---|---|---|
| 167 |
|
|
| 168 |
|
|
| 169 |
|
|
| 170 |
|
|
| 171 |
|
|
| 172 |
|
|
CZĘŚĆ II
Druga historia, składająca się na Stars, liczy dwadzieścia osiem odcinków [173–200], jej celem jest ostateczne zamknięcie fabuły całej serii anime. Wrogiem jest tu Galaktyka Cieni [シャドウ・ギャラクティカ Shadow Galactica] w osobie Czarodziejki Galaxii [セーラーギャラクシア Sailor Galaxia] i podległych jej Czarodziejek Anima-Mates [セーラーアニマメイツ Sailor Anima-Mates], które dążą do pozbawienia wszystkich istot gwiezdnych ziaren [スターシード Star Seed], podboju Galaktyki i zaprowadzenia w niej nowego ładu. Zasadniczo tę część fabuły można podzielić na dwie części:
Rozdział: Czarodziejki Anima-Mates
セーラーアニマメイツ編 Sailor Anima-Mates hen
W pierwszej części [odcinki 173–192] Wojowniczki walczą przeciwko kolejną Czarodziejką Anima-Mate, szukającym gwiezdnych ziaren. Wszystkie są kontrolowane przez Galaxię za pomocą jej złotych bransoletek, które im podarowała w zamian za oddanie się jej służbie. Później dowiadujemy się, że były one również dobrymi wojowniczkami.
Druga część rozpoczyna się od pożegnania Mamoru i Usagi. Mamoru bowiem, ze względu na wyróżniającą się pracę dyplomową, uzyskał stypendium w USA, gdzie ma przebywać około roku. W czasie pożegnania wręcza załamanej Usagi pierścionek zaręczynowy. Oboje zapewniają się o swojej miłości i obiecują pamiętać i czekać na siebie. Wkrótce z lotniska startuje samolot, zabierając na pokładzie Mamoru…
Pojawia się także superpopularny wśród nastolatek zespół Trzy Gwiazdy [スリーライツ Three Lights], którego wokaliści — Kō Seiya [星野光 Seiya Kō], Kō Taiki [大気光 Taiki Kō] i Kō Yaten [夜天光 Yaten Kō] — są w rzeczywistości wojowniczkami, pochodzącymi z innego układu planetarnego (odpowiednio Gwiezdna Czarodziejka Walki [セーラースターファイター Sailor Star Fighter], Gwiezdna Czarodziejka Tworzenia [セーラースターメイカー Sailor Star Maker] i Gwiezdna Czarodziejka Uzdrowienia [セーラースターヒーラー Sailor Star Healer] (razem: Wojowniczki Planety Kinmoku [キンモク星戦士 Kinmokusei Senshi])), szukającymi swej Księżniczki (co ciekawsze w normalnym życiu są to chłopcy!). Trzeba więc zaprezentować ich osobowość, wprowadzić w otoczenie dziewcząt (do tej samej szkoły), a na dodatek oswoić widza z ich atakami i transformacjami oraz uczynić to samo z mało jeszcze znanymi analogicznymi zaklęciami Wiecznej Czarodziejki z Księżyca. Poświęcone temu są wszystkie odcinki z Czarodziejką Żelazną Myszą [セーラー・アイアン・マウス Sailor Iron Mouse] (łącznie dziewięć). Bohaterów w poszczególnych odcinkach łączy się w starannie dobrane pary (Usagi–Seiya, Ami–Taiki, Luna–Yaten itp.), co daje bardzo ciekawe efekty. To, że celem wroga są jednostki, sprzyja pojawianiu się niezłych postaci drugoplanowych, lecz duże nasycenie wątkami (pojawia się wszakże i konflikt Outerek i Wojowniczek z Kinmoku) sprawia, iż niektóre otrzymują dla siebie naprawdę wiele czasu.
Jeśli chodzi o demonów dnia, nazywanych Fagami [ファージ Phage], widzimy powrót koncepcji znanej z serii C — uzdrawianie ofiary.
Po zniknięciu Iron Mouse do akcji wkraczają: Czarodziejka Aluminiowa Syrena [セーラー・アルーミナム・セイレーン Sailor Aluminum Seiren] i Czarodziejka Ołowiana Wrona [セーラー・レッド・クロウ Sailor Lead Crow]. Pod dach Usagi trafia Chibi-Chibi [ちびちび Chibi-Chibi], o której właściwie nic nie wiadomo i która potem okaże się Czarodziejką Chibi-Chibi [セーラーちびちびムーン Sailor Chibi-Chibi-Moon] i pomoże Wiecznej Czarodziejce z Księżyca osiągnąć pełnię mocy. Mimo dużej koncentracji wątków, i tu pojawia się kilka ciekawych postaci drugoplanowych (w rodzaju Misy czy Sonoko). Niekonwencjonalnie jest zaprezentowana para nowych Anima-Mates, których rywalizacja ogranicza się co najwyżej do robienia sobie "rogów" na zdjęciu. Odcinki koncentrują się teraz na zbliżaniu się Three Lights i dziewcząt do siebie, a także więzach spajających każdą z grup.
Zmienia się to po zejściu ze sceny Aluminiową Syreną, gdy Innerki i Gwiezdne Czarodziejki poznają swe tożsamości. Gwiezdne Wojowniczki odizolowują się od Innerki, co sprawia, iż fabuła epizodów koncentruje się teraz na próbach dziewcząt zmierzających ku uzdrowieniu sytuacji, a także bliskiej obecności Księżniczki Kakyū [火球王妃 Kakyū-ōhi], którą wyczuwają Taiki, Yaten i Seiya. Jeśli wspomnimy, iż ten ostatni zapoznaje także Usagi z historią zagłady jego układu jego układu planetarnego i (wstępnie) wprowadza w annały wojny z Galaxią, nie dziwi, iż tu nie ma ciekawych postaci drugoplanowych. Ciekawie nakreślony konflikt między Ołowianą Wroną a Czarodziejką Cynową Kotką [セーラー・ティン・にゃんこ Sailor Tin Nyanko] wynagradza nam to wszakże z nawiązką. Usagi coraz bardziej zbliża się do Seiyi, co wywołuje nawet oburzenie u pozostałych czarodziejek. Niechętni są też temu Yaten i Taiki.
Warto także wspomnieć o innej postaci, która właściwie niemal tutaj się nie pojawia. Chodzi o Mamoru. Na początku anime była to jedna z czołowych postaci pierwszoplanowych o znaczeniu niemal równorzędnym jak Usagi. Trwało to niemal do końca R-ki, potem rola owego wysmokignowanego bohatera, a zarazem chłopaka Usagi, była coraz bardziej ograniczana. Proces ten postępował stopniowo i na pierwszy rzut oka był niedostrzegalny. W S-ce Tuxedo ma jeszcze sporo pełnych blasku występów (choćby odcinek 101), a Mamoru — ciężkie życie rozjemcy w sporach Usagi i Chibi-Usy, jednak w decydującej walce z Apostołami Śmierci udziału nie bierze (zajmuje się córką). W SS-ce rola Tuxedo zostaje ograniczona do coraz rzadszych interwencji, a Mamoru — z rzadkimi wyjątkami — przedstawiany jest jako perfekcyjny chłopak Usagi i rodzic Chibi-Usy. W końcowej zaś walce z Cyrkiem Martwego Księżyca chory Tuxedo nie bierze udziału (choć trochę pomaga w swym śnie Heliosowi). W Starsach najpierw staje się bezwolną ofiarą Nehellenii, w drugiej części natomiast wyjeżdża (i zostaje dopadnięty przez Galaxię), a część jego obowiązków przejmuje nonszalancki Seiya (w pewnym stopniu nawiązanie do Mamoru z pierwszej serii). Wydaje się, że scenarzystom po prostu brakowało pomysłu jak dalej rozwijać postać Mamoru, a z drugiej strony nie mogli przecież całkowicie jej usunąć. Zdecydowano się więc posłać Mamoru na stypendium do USA, co dodatkowo stwarzało bardzo ciekawy wątek tęsknoty oraz podkreślało głębię uczuć Usagi.
Wielkim nieobecnym jest powracająca triumfalnie w SS-ce rodzina Tsukino (na ekranie od czasu do czasu pojawia się tylko Ikuko), Chibi-Usa, Naru i Umino. Tu jednak powód jest bardziej prozaiczny — w pierwszym wypadku podyktowane jest to koncepcją serii, w drugim — dużą koncentracją wątków fabularnych.
Ta część Starsów jest w gruncie rzeczy wielkim powrotem do konwencji S-ki i wcześniejszych (nie chodzi tu o to, iż odpowiednikiem Akademii Nieskończoności jest tu stacja telewizyjna TV Ginga [銀河テレビ Ginga TV]). Spojrzenie na fabułę po tych stukilkudziesięciu epizodach okazuje się zaskakująco świeże, dominuje humor, trafne obserwacje psychologiczne i ciekawe wątki oboczne.
Rozdział: Czarodziejka Galaxia ~ Chaos
セーラーギャラクシア～カオス編 Sailor Galaxia ~ Chaos hen
Odcinki 193–200 składają się na końcową kulminację Starsów (i w ogóle całego anime). Pierwsze trzy epizody są swoistym wprowadzeniem, ginie Lead Crow i przybywa Kakyū. Księżniczka opowiada o odwiecznej wojnie z Chaosem [カオス Chaos]. Objaśnia, że nadrzędnym celem jest znalezienie tajemniczego Światła Nadziei [希望の光 Kibō no Hikari], który pozwoliłby pokonać Galaxię. Podczas ostatniego koncertu Trzech Gwiazd, poświęconemu poszukiwaniu właśnie owego Światła Nadziei, atakuje Cynowa Kotka, potem przychodzi kolej na samą Galaxię, która zabija swoją ostatnią podwładną, zabiera gwiezdne ziarno Kakyū i atakuje Ziemię. Wojowniczki wyruszają w trzech oddzielnych grupach (wojowniczki z Kinmoku, Innerki i Outerki) do stacji Ginga TV, z której emanuje energia wroga. Kolejno docierają przed oblicze Galaxii — najpierw lanie dostają Gwiezdne Czarodziejki. Następnie z pomocą Chibi-Chibi docierają tam Innerki — Mars, Merkury, Jowisz i Wenus osłaniając wojowniczki z Kinmoku oraz swoją liderkę, tracą gwiezdne ziarna (zniknięcie niemal wszystkich Wojowniczek — nie zdarzało się to w kulminacjach od serii C), a Czarodziejka z Księżyca dostrzega wśród zgromadzonych ziaren to należące do Mamoru (Galaxia opowiada, jak je zdobyła). Moc Czarodziejki Chibi-Chibi teleportuje stamtąd Czarodziejkę z Ksieżyca i Gwiezdne Wojowniczki. Potem z Galaxią walczą Outerki. Uran i Neptun próbują załatwić sprawę podstępem. Udają, że przeszły na stronę wroga (oddają gwiezdne ziarna i dla uwiarygodnienia pozbawiają ich Saturna i Plutona, po czym walczą z Czarodziejka z Księżyca i wojowniczki z Kinmoku), a następnie znienacka próbują pozbawić Galaxię gwiezdnego ziarna. Ta okazuje się go nie mieć. Odbiera Uranowi i Neptunowi bransolety, a po ich rozwianiu się opowiada pełną historię wojny z Chaosem, którą zna z autopsji (bo to ona jest tą legendarną i najpotężniejszą Wojowniczką, która go pokonała). Chcąc się zabezpieczyć, pozbyła się ona swojego gwiezdnego ziarna i nakazała mu lecieć gdzieś, gdzie znajdzie ono miłość i sprawiedliwość… Jednak Chaos powoli przejął kontrolę nad Galaxią i wtedy zaczęła ona po kolei odbierać wszystkim stworzeniom we Wszechświecie ich gwiezdne ziarna, aby stać się jego niepodzielną władczynią. Nie było mocy mogącej ją powstrzymać oprócz mocy jej własnego gwiezdnego ziarna. Wyjawia cel obecnie otoczonej walki — oczyszczenie Wszechświata z Chaosu. Czarodziejka rozumie ją i usiłuje przekonać, by nie próbowała sama zapanować nad Chaosem. Oferuje także swą pomoc w znalezieniu bezpiecznych dróg jego pokonania. Galaxia wszakże nie ma zamiaru zaufać komukolwiek i pozbawia Czarodziejki z Ksieżyca gwiezdnego ziarna. Jednak wraca ono do właścicielki za sprawą Chibi-Chibi (Czarodziejki Kosmosu [セーラーコスモス Sailor Cosmos], prawdopodobnie której sylwetkę możemy ujrzeć w anime). Zmienia się ona w miecz, którym nasza bohaterka ma pokonać Galaxię (całkowicie już zawładniętą przez Chaos i przypominającą coś a la mangowa Czarodziejka Chaosu [セーラーカオス Sailor Chaos]). Jednak Usagi nie chce walczyć w ten sposób i mocą swojego gwiezdnego ziarna uwalnia Galaxię z władzy Chaosu. Galaxia dziękuje, że Czarodziejka z Księżyca w nią uwierzyła, i odchodzi naprawiać zło, które wyrządziła. Dzięki temu ze zgromadzonych przez nią gwiezdnych ziaren może ona na nowo przywrócić życie wszystkim ofiarom. Obok Usagi materializują się Wojowniczki, Endymion i Kakyū. Wkrótce potem następuje pożegnanie Gwiezdnymi Wojowniczkami, po czym widzimy kilka ładnych scen końcowych.
Warto zauważyć, iż jest to najdłuższa z kulminacji występujących w tym anime. Zamyka ona definitywnie wszystkie wątki serii. Nie należy więc raczej się spodziewać jakichkolwiek kontynuacji. Chociaż…
| Lp. 弾数 |
Tytuł 題名 |
Data emisji 放送の日日 |
|---|---|---|
| 173 |
|
|
| 174 |
|
|
| 175 |
|
|
| 176 |
|
|
| 177 |
|
|
| 178 |
|
|
| 179 |
|
|
| 180 |
|
|
| 181 |
|
|
| 182 |
|
|
| 183 |
|
|
| 184 |
|
|
| 185 |
|
|
| 186 |
|
|
| 187 |
|
|
| 188 |
|
|
| 189 |
|
|
| 190 |
|
|
| 191 |
|
|
| 192 |
|
|
| 193 |
|
|
| 194 |
|
|
| 195 |
|
|
| 196 |
|
|
| 197 |
|
|
| 198 |
|
|
| 199 |
|
|
| 200 |
|
|
Źródła:
- WikiMoon
- Wikipedia EN
- Wikipedia JP
- Kawaii Special — 100% Sailor Moon [nr I/2003 (04)]
Opracowanie:
- カオスの天使 Kaosu no Tenshi
- Ostatnia modyfikacja: 28.01.2012, 13:38:22
- Valid XHTML 1.0 | Valid CSS 3.0
- Tsukiyomikai © 2008 Cain & Kaosu no Tenshi
- Bishōjo Senshi Sailor Moon © 1991-2008 Naoko Takeuchi, Kōdansha, Tōei Animation, TV Asahi, Bandai