Powstało 33 oficjalnych gier umiejscowionych w świecie „Czarodziejki z Księżyca” (plus jeszcze trzy zawierające postaci z serii). Największy boom produkcja gier osiągnęła w latach 90., tj. w czasach powstawania i rozwoju całego świata „Czarodziejki”, z czym się wiąże także różnorodność platform sprzętowych, pod które tworzono owe gry. Ostatnią oficjalną grą była wydana 29 listopada 2001 r. „Sailor Moon: Wesoły Świat Chibiusy” dla Sony PlayStation. Prawie wszystkie gry nie zostały wydane na żaden inny rynek oprócz japońskiego. Wyjątek stanowi tylko „Czarodziejki z Księżyca” dla Super Famicon, przetłumaczona oficjalnie na francuski przez Bandai S.A. w 1994 r. Ponadto, kilka gier przetłumaczono na angielski przez fanów „Czarodziejki”. Jest też kilka gier wyprodukowanych w USA i Niemczech.
Pierwsze gry należały do gatunku side-scrolling, później zaczęły się pojawiać puzzle oraz bijatyki. Powstała także jedna gra z gatunku gier fabularnych — „Another Story”, która zapewne jest najbardziej znaną grą „Czarodziejki”. Obecnie praktycznie nie ma możliwości nabycia gier wydanych w Japonii, natomiast można pobrać je jako ROMy z internetu.
Pierwszy Game Boy został wydany przez japońską firmę Nintendo 21 kwietnia 1989 r. (Japonia) oraz w sierpniu 1989 r. (USA). Oparty na procesorze Z80, posiada malutki, odbijający się, czarnozielony ekran LCD, ośmiościeżkową podkładkę kierunkową oraz dwa przyciski akcji. Odczytywał gry z małych plastikowych nośników opartych na ROM-ach. Wygląd pierwszego Game Boy został standardem ręcznych konsoli. Chociaż spora część konsoli stawała się przestarzała wraz z przyjściem nowych systemów, tak się nie działo w przypadku Game Boy — w 2004 r. pomyślnie świętował swój piętnastoletni jubileusz, po wyparciu nawet bardziej technologicznie zaawansowanych konkurentów takich, jak Sega Game Gear czy Atari Lynx.
Emulatory: Visual Boy Advance, BGB, TGB DUAL, BasicBoy, KiGB, PlayGuy, GEST, DreamGBC, gnuboy.
Famicom [ang. Nintendo Family Computer] — to 8-bitowa konsola gier video firmy Nintendo znana na rynku amerykańskim i europejskim jako NES [ang. Nintendo Entertainment System]. Jest bodajże najbardziej cieszącą się powodzeniem platformą w Azji i Ameryce Płn., a także standardem dla następnych konsoli od wyglądu aż po praktykę handlową. Po raz pierwszy zaprezentowana 15 lipca 1983 w Japonii i już pod koniec 1984 r. zdobyła ogromną popularność w kraju. W czerwcu 1985 doczekała się także wersji amerykańskiej.
W ciągu następnej dekady Nintendo było niekwestionowanym liderem rynku gier video w Japonii i USA, a gry, stworzone pod tę konsolę są do dziś dobrze wszystkim znane. Na początku lat 90. wznowiła się konkurencja ze strony bardziej zaawansowanego technologicznie sprzętu takiego, jak 16-bitowy Sega Genesis, co ostatecznie zakończyło hegemonię Famicom. W 1995 r. Nintendo oficjalnie przerwało produkcję niniejszej konsoli w USA, a w październiku 2003 r. także i w Japonii. Stąd też Famicom jest uważana za najdłużej żyjącą konsolę, bo aż około dwóch dziesięcioleci.
Emulatory: Jnes, Nestopia, FCEUX, VirtuaNES, Nesticle, UberNES, NESten, RockNES, NesterJ, FakeNES, fwNES, Nintendulator, 80five, MarioNES, olafnes.
Super Famicom [ang. Nintendo Super Family Computer] — to 16-bitowa konsola do gier, następca Famicom, znacznie bardziej zaawansowana technicznie, z lepszą grafiką i dźwiękiem. Po wprowadzeniu 21 listopada 1990 r. na japoński rynek, szybko prześcignęła swojego najważniejszego rywala, Sega Mega Drive, i zdobyła 80% rynku gier video w kraju.
13 sierpnia 1991 r. Super Famicom zostało wydane w Ameryce Płn. jako SNES [ang. Super Nintendo Entertainment System] i tutaj także, choć nie od razu, bo w 1994 r., zajęło sporą część rynku na koszt Segi.
Gdy w ok. 1996 r. era 16-bitowych gier się zaczęła kończyć, Super Famicom ustąpiło na rzecz Nintendo 64 — w przestano go produkować w 1999 r. w USA, a we wrześniu 2003 r. także i w Japonii (choć gry były produkowane jeszcze do 2000 r.). Erę dominacji konsoli SNES się uważa za „Złoty Wiek” gier video, kiedy to były one skupione na grywalności, a nie ciągłym wyścigu o lepsza grafikę.
To właśnie pod tę konsolę wydano najwięcej gier o tematyce „Czarodziejki” (aż 10), w tym trzy z tych gier zostały dzięki fanom przetłumaczone z japońskiego na angielski. Owego tłumaczenia nie da się nie docenić, jako że taka gra, jak Another Story, nie zostałaby taka popularna w krajach anglosaskich (i całym świecie), gdyby nie owo tłumaczenie. Pozostałe dwie gry, posiadające wersję angielską, to: „Pretty Soldier Sailor Moon R” oraz „Panic in Nakayoshi World”. Wreszcie, istnieje także polska wersja językowa „Another Story”.
Emulatory: ZSNES, Snes9X, bsnes, SNEeSe, SnEM.
PC-Engine jest 8-bitową konsolą, wydaną przez japońską firmę NEC w 1987 r. Amerykański wariant tej konsoli, wydany w 1989 r., nosi nazwę TurboGrafx-16. Była to pierwsza platforma, która używała CD dla gier video. Odtąd CD zostało standardowym nośnikiem owych gier. Inicjalnie owa konsola zdobyła wielki poklask w Japonii, jednakże z czasem ustąpiła Super Famicom i w 1998 r. NEC ostatecznie porzuciło przemysł gier video.
Emulatory: Magic Engine, XPCE, HU-GO, Ootake, Hu6280.
Automat do gry to konstrukcja służąca rozrywce, umieszczana najczęściej w salonach gier bądź też innych miejscach rozrywkowych. Automat się uruchamia bądź steruje po wrzuceniu monety bądź żetonu w otwór wrzutowy. Historia automatów rozpoczyna się w roku 1972, gdy Atari wydało grę Pong i tym samym zostało prekursorem rynku automatów. Na przełomie lat 70. i 80. maszynki owe rozprzestrzeniły się nie tylko w Japonii, ale także USA i innych krajach, jednakże w połowie lat 80. rynek automatów powoli zaczął ustępować domowym konsolom. Mimo iż obecnie nadal możemy trafić na automaty, to stanowią tylko niszę w przemyśle gier video.
W 1999 r. została wydana ostatnia gra pod marką Atari. Jak się można domyśleć, dzisiaj nie znajdziemy żadnych automatów gier z zainstalowanymi grami „Czarodziejki”. Jedyną możliwością jest emulacja, do której w tym przypadku najlepiej służy multiemulator MAME [ang. Multiple Arcade Machine Emulator].
Sega Game Gear – to kieszonkowa konsola firmy Sega, która miała być konkurencją dla konsoli Game Boy. Pod względem technicznym była zdecydowanie lepsza od swojego konkurenta, posiadała m.in. kolorowy wyświetlacz (oryginalny Game Boy był czarno-biały). Podstawową wadą był bardzo duży pobór prądu z baterii, które wystarczały zaledwie na 3 do 5 godzin gry.
Game Gear zostało wydane 6 października 1990 r. w Japonii, w 1991 r. w USA i Europie oraz 1992 r. w Australii. Ostatecznie konsola od początku jej sprzedaży do końca w 1997 roku rozeszła się w liczbie 11 milionów egzemplarzy, jednakże nie prześcignęła swojego konkurenta, mimo iż lepiej sobie z tym poradziła niż np. Atari Lynx. W 2000 r. Sega sprzedała licencję na produkcję Game Gear firmie Majesco i mimo, iż konsola faktycznie miała szanse przeżyć drugą młodość, to brak jakichkolwiek zmian w jej konstrukcji spowodował, że w 2002 roku Majesco zaprzestało jej produkcji.
Emulatory: Fusion, Gens Plus!, FreezeSMS, Meka, SMSPLUS, Emukon.
Sega Mega Drive (SMD) [jp. セガメガドライブ Sega Mega Doraibu] — to 16-bitowa konsola firmy Sega, która miała premierę w 1988 r. w Japonii, 1989 r. w USA i 1990 r. w Europie. W Ameryce Północnej konsola była sprzedawana jako Sega Genesis, ponieważ firma Sega nie mogła uzyskać pełni praw do nazwy „Mega Drive”. SMD popularnością konkurowała z PC-Engine oraz Nintendo Super Famicom, nieco jednak im ustępując. Z kolei w USA w 1992 r. udało się jej prześcignąć SNES.
Zaprzestano jej produkcji około roku 1997 z powodu wprowadzenia następczyni — 32-bitowej Segi Saturn. SMD była następczynią znanej innej konsoli Sega Master System I i II.
Emulatory: Fusion, Gens, Gens Plus!, Gens32, Ages, HazeMD, RetroDrive.
Sega Pico, znana także pod nazwą Sega Kids Computer Pico [jp. セガキッズコンピューター・ピコ Sega Kizzu Konpyūtā Piko], była elektroniczną zabawką w stylu laptopa skierowaną dla 2-8-letnich dzieci, aby i te mogły grać w gry video. Hasło reklamowe, użyte do kampanii marketingowej, brzmiało „komputer, który myśli, iż jest zabawką”. Na rynek Pico zostało wprowadzone w 1994 r., jednakże nie odznaczało się wielką popularnością.
Konsola zawierała 16-bitowy procesor i mogła być podłączona do telewizora, pozwalając dziecku na interakcję z grą edukacyjną. Nośniki w kształcie książek były nazywane „Storyware”. Za każdym razem, kiedy gracz przewracał stronę nośnika, ekran się zmieniał, replikując obrazek na książce. Rozgrywkę kontrolować się dało za pomocą „magicznego” długopisu i przycisków. Ostatnia strona każdej takiej „książeczki” zawierała tryb rysowania, w którym gracz mógł wstawić odbitki postaci z nośnika. Sama konsola została wykonana z twardego plastiku o jaskrawej barwie, nośniki dodatkowo zawierały prawdziwe głosy, muzykę oraz efekty dźwiękowe — to wszystko, aby było atrakcyjne dla małych dzieci.
Gry „Czarodziejki” pod tę konsolę są prawdziwą rzadkością. Istnieją co najmniej cztery takie: R, Super, SuperS i Sailor Stars. Rzeczą prawdopodobną jest to, iż istnieć może także wersja poświęcona Classicowi.
Sega Saturn [jp. セガサターン Sega Satān] — to 32-bitowa konsola do gier firmy Sega, wydana w Japonii 22 listopada 1994 r., a w Ameryce Płn. — 11 maja 1995. Platforma jak na owe czasy była całkiem potężna, z dwoma CPU i sześcioma innymi procesorami. W dniu premiery konsoli w Japonii sprzedano ok. 170 tys. egzemplarzy. Przez pewien czas silny konkurent Sony PlayStation. Ponieważ konstrukcja została mocno zmodyfikowana tuż przed wprowadzeniem konsoli na rynek, Sega nie potrafiła tak usprawnić produkcji (czyli zmniejszyć kosztów), by nawiązać cenową walkę z firmą Sony. W momencie premiery cena konsoli w Japonii wynosiła 44800 jenów (ok. 490 dolarów), w USA 399 dolarów, a produkt Sony był tańszy o ok. 100 dolarów.
Początkowo konsola sprzedawała się nieźle, zwłaszcza w Japonii, i w ciągu 2 tygodni sprzedano 2,5 mln egzemplarzy. Wzrastająca popularność Sony PlayStation oraz Nintendo 64 w USA i Europie oraz rezygnacja z produkcji nowych gier pod Saturna w latach 1997-1998 zmieniły jednak tę sytuację. Konsola była wspierana do 1998 r. w USA i do 1999 r. w Japonii, a jej następczynią została kolejna potężna platforma sprzętowa pt. Dreamcast.
Emulatory: Satourne, SSF, Yabause, Saturnin, Cassini (uwaga: niektóre emulatory mogą zawieszać grę).
PlayStation jest 32-bitową konsolą dla gier video, wyprodukowaną przez Sony Computer Entertainment. Na rynek japoński została wydana 3 grudnia 1994, amerykański — 9 września 1995, europejski zaś — 29 września 1995 r. Niniejsza konsola zdobyła ogromną popularność na całym świecie i już w 2005 r. Sony sprzedało 100 mln Playstation oraz PSone, tym samym zostając pierwszym przedsiębiorstwem przemysłu gier, które przekroczyło ową granicę.
PSone jest mniejszą, nieco zmodyfikowaną wersję oryginalnej konsoli, wprowadzoną we wrześniu 2000 r. Odtąd poprzedniczki tej serii nie są już produkowane.
Emulatory: pSX, ePSXe, PSXeven, AndriPSX, PCSX, Bleem!, SSSPSX.
Playdia była jedyną konsolą kiedykolwiek wyprodukowaną przez firmę Bandai (1994 r.). Niestety nie dotarła na rynek inny niż japoński. Kilka gier anime zostało stworzonych pod tę konsolę, m.in. „Dragon Ball Z”, „Czarodziejka z Księżyca”, „SD Gundam”, „Ultra Man”. Playdia, która posiadała potężny 32-bitowy procesor i rzadki (jak na owe czasy) sterownik na podczerwień, mogła swobodnie konkurować z innymi tego typu produktami, jednakże z powodu małej ilości stworzonych gier, nieefektywnego marketingu, nie zyskała znaczącej części rynku. Obecnie znaleźć tę konsolę tudzież wyprodukowane do niej gry jest bardzo trudno. Ponadto, nie istnieje żaden emulator pod tę platformę sprzętową, więc jeśli się jakimś cudem zdobędzie grę, należy także postarać się o konsolę, których już się ani produkuje, ani naprawia.
LCD [ang. Liquid Crystal Display] są przenośnymi ustrojstwami, mieszczącymi się w dłoni, służącymi do grania w gry interaktywne, będące najczęściej zminiaturyzowanymi wersjami zwyczajnych gier video. Panel kontrolny, wyświetlacz i głośniki stanowią jedną część. Zamiast uniwersalnego ekranu, utworzonego z siatki małych pikseli, LCD posiadają specjalnie dostosowane wyświetlacze dla każdej gry oddzielnie.
Design Master 電子漫画塾 Design Master Denshi Manga Juku [ang. Design Master Eletronic Cartoon Lessons] — konsola wyprodukowana przez Bandai i wydana w 1995 r. tylko na rynek japoński. Obecnie jest niezwykle rzadka. Do interakcji gracza z konsolą zamiast standardowych przycisków służy specjalny długopis, którym gracz dotyka ekranu. Istnieją dwa rodzaje nośników dla tego systemu, oznaczone literami „G” (nośniki z faktyczną grą) oraz „M” (nośniki „mangowe”, tj. dla nauki rysowania).
3DO Interactive Multiplayer — konsola, wydana w 1993 r. przez Panasonic, Sanyo i Goldstar zgodnie ze specyfikacjami, stworzonymi przez 3DO Company. System posiadał jak na owe czasy zaawansowane właściwości sprzętowe: 32-bitowy procesor główny, dwa wspomagające procesory video i jeszcze dwa inne. Używał CD-ROMów jako nośników gry. Konsola także posiadała możliwość odtwarzania CD zawierających zdjęcia, ścieżki dźwiękowe oraz video. Jako jedna z niewielu konsol także nie zawierała żadnych ograniczeń regionalnych bądź zabezpieczeń przed kopiowaniem. Mimo to, nie mogła pomyślnie konkurować z innymi konsolami (firm Nintendo, Sega, SNK, Commodore) z powodu wysokiej ceny i kilku innych czynników. Wkrótce po wydaniu PlayStation system 3DO został wycofany z produkcji (1995 r.).
Nąstępcą niniejszej platformy miała być konsola M2, jednakże firma nigdy jej nie wydała na rynek i się w ogóle wycofała z tej branży. W ciągu kilku lat produkowała co prawda gry pod inne konsole, a w 2003 r. zbankrutowała i zaprzestała działalności.
Emulator: FreeDO.
テレビっ子 Terebikko — praktycznie nieznana konsola, wydana w 1992 r. Jest podłączana do telewizoru i magnetowidu. Z wyglądu przypomina aparat telefoniczny z czterema przyciskami, które pozwalają na wybór opcji, wyświetlanych na ekranie. Nośnikiem gry są kasety VHS, zawierające pewną historię z anime, specjalnie stworzoną na potrzeby gry. Grupą docelową Terebikko są pięcioletnie dzieci.
Źródła:
Tłumaczenie, opracowanie, korekta: